Avluda ki gülüş cümbüşün içinde huzursuzlukla oturuyordu Poyraz. Sanki hissediyordu. Sevdiği kadının çaresizliğini hissetse de bunu konduramıyordu bu güzel geceye.
En sonunda kardeşleri mutluydu. Kardeşi gibi gördüğü adam mutluydu. Helin'i o bataklıktan kurtardığı için mutluydu. Değiştiği için mutluydu. Sevdiği için mutluydu. Bunların hepsini kadınına borç bilmişti, ömrünün yettiğince de bunu ona ödeyecekti. Onu aşka boğarak, sevgiye boğarak ödeyecekti.
Onunla beraber amaçladıkları her şey için savaşacaktı. Sevdiğinin güzel kalbi, başka da bir şey istemezdi zaten. Onu isterdi, adaleti isterdi. Severdi, herkesi her şeyi sever yardım ederdi. Bazen adam onu da alıp buralardan gitmeyi düşünmüyor değildi. Onu kendine saklamayı düşünmüyor değildi. Ama bu bencilce olurdu. Burada ki insanlara ya
