Mavi Yılmaz
Seansın ardından hastaneden taburcu olmuştum. Terapi bana gerçekten iyi gelmiş miydi, emin değildim. Kabusumu anlatmak biraz olsun nefes aldırmıştı belki ama içimdeki yük hâlâ oradaydı. Yine de söz vermiştim; bu seanslara devam edecektim. Çünkü ben sözümden dönmezdim.
Ama ilk olarak Kumru’yla konuşmalıydım. O da hastaneye gelmişti ama iyi olduğumu öğrenir öğrenmez konağa dönmüştü. Eskiden olsa, ben taburcu olana kadar yanımdan ayrılmazdı. Demek ki hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Can’la ilgili söyledikleri başta olmak üzere, benimle ilgili kırgınlıklarını da masaya yatıracaktım. Zaman algım darmadağın olsa da, kısa bir süre önce bana ettiği o ağır sözler zihnimde hâlâ çınlıyordu. Kumru’yla konuşmalarım bulanık değildi; onlar kristal berraklığındaydı.
Sadece üzüntüsünden konu
