THE GENERAL'S SISTER

CHAPTER FIVE

"GENERAL! General!" Habol-habol ng isang unipormadong militar ang hininga habang papalapit sa kinaroroonan ng opisyal.

"Alam mo ba kung nasaan ka, officer? Hindi kita tinatakot ngunit sigurado naman akong alam mo kung ano ang policy nating mga military. Ngayon, sabihin mo na kung ano ang dahilan kung bakit nakalimutan mo kung nasaan ka bago man kita parusahan."

Mahina man ang pagkasabi ngunit hindi maipagkakamaling mabagsik.

'F*ck! Sa unang pagkakataon ay nakaramdam ako ng pagkabalisa!' Lihim niyang pagmura.

"Tatanggapin ko ang iyong parusa, General. Ngunit huwag muna ngayon. Dahil may importante akong ibabalita," anitong muli sa kabila ng paghabol sa hininga.

"So, go ahead, officer. Tell me, what's the problem. Kailangang walang labis at mas lalong walang kulang. Ibig sabihin ay detalyadong impormasyon," sagot niya.

Sa katunayan ay lihim din niyang pinapanatili ang pagkabuo ng tinig niya. Dahil ayaw niya na malaman ng mga tauhan na kinakabahan siya.

"Nawawala ang kapatid mo, General---"

Ngunit hindi na iyon pinatapos ng opisyal. Dahil sa pagkakataong iyon ay siya na ang napahampas sa lamesa. Hindi lang iyon, napatayo siya ng wala sa oras kasabay nang pagmando.

"Kung nawawala si Sofia, ano pa ang ginagawa ninyong lahat? Inform all our men to search for her. Hindi natin maaring hatakin kung saan-saan ang kasamahan natin dito sa kampo!" dumadagundong niyang sabi.

"Yes, Sir General!"

Maaring sa gulat at takot sa lakas ng boses niya ay sabay-sabay ding sumagot ang mga ito. Hindi naglipat minuto ay nawala silang lahat sa harapan niya o sa general's office.

'D@mnit! Kung bakit sabay-sabag ngayon ang problema ko! Wait! Hindi iyon makakaalis ng mansion kung walang tumulong. Kahit---! No! Hindi alam ni Sofia ang secret tunnel---! F*ck! May traydor sa nga tauhan ko. Sigurado akong iyon ang ginamit nila!'

Kulang ang salitang naglalagablab ang mga mata niya sa pagkakataong iyon. Pulang-pula at kahit anong oras ay bubuga. Ngunit nasa opisina siya o sa General's office. May isang oras pa bago mag-uwian.

'Humanda kang pangahas ka! Maaring hindi ko pa alam kung sino ka sa kasalukuyan. Subalit ikaw na ang humukay sa sarili mong libingin!' Muli siyang napangitngit habang kuyom ang palad.

PORT OF VALENCIA, SPAIN

"Hanggang dito na lang ako, Miss Sofia. Huwag kang mag-alala dahil kahit malaman ng kapatid mo na wala ka na sa mansion ay walang mag-aakalang port ka nagtungo."

Dinig ni Sofia na wika ng right hand man ng kapatid niya. Oo, kanang kamay sa negosyo. Dahil iba ang tauhan nito pagdating sa military works. Ganoon din sa negosyong kamakailan lang din niya nalaman.

It's underground works!

"Hindi ka sasama sa akin, Brother Sebastian? Huwag mong sabihing babalik ka pa sa mansion?" maang niyang sambit.

"Baby ka pa lang noon, Miss Sofia, tauhan na ako ng Mama at Papa ninyo. Kaya't Uncle ang itawag mo sa akin. Kung inaalala mo si General ay kalimutan mo na. Magagalit oo pero hindi ako papatayin."

"Wait lang, Uncle Sebastian. Kung naabutan mo ang magulang namin. Bakit nagawa mong tiniis si brother? Ayon sa iyo ay nag-iba ito simula noong nagsimula sa pagka-senior officer. Don't get me wrong, but loyalty is not everything in life," giit niya.

Subalit sa tinuran niya ay napailing-iling ito.

"Actually, kaya ako babalik kay General upamh malaman nitong kahit pinatakas kita ay hindi magmamaliw ang loyalty ko. Mahalaga kayong dalawa sa akin. At gagawin ko ang lahat upang maprotektahan ko ang isa't-isa. Maaring hindi ako ng ama ninyo ngunit bilang Aragonians na namuhay ng normal sa paggabay ng magulang ninyo ay tungkulin kong pangalagaan ang last line nina Madam at Sir."

Mahaba-haba nitong paliwanag. Ngunit dahil bago lang din sa pandinig niya ang lahat ay umiling-iling siya. Talaga namang wala pa ring gustong manuot sa kaniyang isipan.

"Uncle Sebastian---"

"Ang tangi kong hiling ay huwag n'yong hayaang kayo mismo ang mag-aaway. Kaya't sige na, Miss Sofia. Pagpasok mo sa loob ng barko ay mayroong lalapit sa iyo. Naitawag ko na rito. Kung saan dadaong ang barkong ito ay sundin mo ang habilin ko sa iyo. Ito lang ang paraan upang makapamuhay kayo ng maayos."

"A-alam mo po ang kalagayan ko, Uncle?"

"Oo, Miss Sofia. Marami sa mga tauhan ni General ang nakahalata sa iyong pagbubuntis. Ngunit naging tahimik kaming lahat. Wala kami sa posisyon upang makialam sa personal mong buhay. Subalit nagkaisa kaming patakasin ka. Dahil sigurado kaming hindi iyan bubuhayin ng organisyon lalo at normal na tao ang ama."

Sasagot pa nga sana siya. Dahil marami siyang nais malaman. Subalit ang pagkakataon ang umaayaaw.

"¿Quién de ustedes es el pasajero? Porque en cualquier momento a partir de ahora, zarparemos.(WHO among you is the passenger? Because in any moment from now, we are sailing off,)" tanong ng isang unipormadong guwardiya ng cruiseship.

"Ella es la pasajera, señor. Tiene acompañante dentro. Que Dios los bendiga y los mantenga a salvo hasta que lleguen a su destino.("She is the passenger, Sir. She has a companion inside. May God bless you and keep you all safe until you reach your destination," tugon ng kasama o si Uncle Sebastian bago muling bumaling sa kaniya.

"Miss Sofia, mag-ingat ka sa iyong paroroonan. Upang maalagaan mo ang nasa iyong sinapupunan. When the time comes, you are free to come back here in Madrid. Sana buhay pa ako sa panahong iyon upang masilayan ko rin ang maging anak mo. Go now," anito saka bahagyang yumuko.

Kaya naman ay wala na rin siyang nagawa kundi ang tumango-tango bago bumaling sa guwardiya. Ihinatid pa nga siya nito hanggang sa main entrance ng barko.

'MARGARITA INTERNATIONAL CRUISESHIP' Mahina niyang pagbasa sa plaque ng naturang barko.

SA kapuluan ng Madrid.

"Hanggang ngayon ba ay wala kang lead kung sino ang nagpapakita sa iyong panaginip, brother? Kung hindi ako nagkakamali ay limang taon na ang nakalipas simula noong ang grupo ninyo ang hawak sa kasong Aragonians at Dragonians."

Tinig na bumulabog sa malalimang pag-iisip ni Santi. Ngunit hindi niya pinagkaabalahang lingunin. Dahil kahit hindi niya ito nakikita ay alam na alam niyang ang second cousin niya at isa sa quadruplets ng mga Harden at kapwa niya abogado. Si Hugo Aries Harden.

"Twin brother, ibahin mo ang iyong tanong. Instead of asking leads, tell our dearest cousin to be cautious and suspicious to those who are directly close to him. Kahit na tayong mga kapamilya. Sabi nga natin ay 'we need to deceive ourselves in order to deceive the enemies'---"

Kaso hindi na natapos ng sutil na si Eric Aries ang sinasabi. Dahil ang maiksi ang pasensiyang si Theodore Aries ay sumabad na rin.

"Brother Eric, brother Hugo, bakit ba kailangan n'yong magpasikot-sikot? Simplicity is the best. Sabi nga ni Briton ay 'be suspicious to those who are not suspicious'. Aba'y kailan kayo matatapos kung para kayong manliligaw na maraming pasakalye?" aniya.

Tuloy!

HINDI na napigilan ni Santiago ang napahalakhak. Kaso ayaw din niyang masain ng mga ito ang pagtawa niya ay dali-dali siyang nagpaliwanag.

"Don't get me wrong, cousins. Ngunit hindi ko mapigilang matawa dahil sa pahayag ni insan Theodore," saad niyang bahagyang napatigil.

"Walang problema sa bagay na iyan, pinsan. Bilang nga public servants ay pare-parehas lang tayo nh layunin. Kayo ni twin brother Hugo ay nasa Madrid Court samantalang kami ni brother Theodore ay sa navy at military. At ang nabanggit ng mga kambal ko ay strategies. Simulan mo sa mga taong kailanma ay hindi sumagi sa iyong isipan na makakagawa sa iyong inaakala." Hindi rin nagpatalong paliwanag ni Miguel.

Sa pahayag nito ay muling napangiti si Santiago. Well, ang Uncle Aries at Daddy Enrico lang nila ang nasa Espanya noong wala pa silang mga youngsters kung tawagin ng dalawang bunso. Subalit sa kasalukuyan ay malaki-laki na ang kanilang family circle. Apat silang magkakapatid at pito naman sa Uncle Aries niya. Bawat isa sa kanilang magpipinsan maliban sa kaniya ay mayroon ng mga anak.

Kaso!

Ang mother the great niya ay biglang sumulpot!

"Santiago Enrico Cameron, huwag mong sabihing nalunok mo na ang iyong dila kaya't naumid ka na. Aba'y kasing haba ng San Juanico bridge ang testimonya ng mga pinsan mo ngunit wala ka yatang balak sumagot? Kahit ang tubig man lang sana ay hindi mo maalalang iyalok sa kanila," taas-kilay nitong sabi kasabay ng paglapag sa dala-dalang meryenda na maaring ipinagawa sa katulong nila.

Kaya naman ay muli silang nag-ingay. Ganoon pa man ay nagpatuloy sila sa pinag-uusapan.

"TELL us, where is that monster?"

"I don't know! How many times did I tell you that?!"

"Liar! You are the biggest liar I have ever met!"

"Then why do you need to ask me? I already told you what I know! Why are you always pestering me?"

But because of that conversation, their fellow students gradually gathered. That's why Duncan was also worried. If he only thinks about himself, there is no problem. Because he can defend it. But he was more worried about the girl he loved the most. He knows where she is. But he didn't want to let them know. Because she will surely be in danger if everything goes out of control.

'She suffered enough already. I'll not add it anymore,' he whispered to himself.

"I know that you do know where she is, Hijo. That is why---"

But Duncan didn't let his mother finish what she wanted to say. He knew it was his mother; that is why he looked at the direction where the voice came from.

"I never thought that you were one of them, Mommy! All of the people that are supposedly on my side! I'll never forgive you for this, Mommy!" he shouted.

"Do as you wish, Duncan. But I'll rest assured that you will regret the fact that you are siding with Scarlett O'Hara."

"Guard, take him out of here. I am the dean of this university, but I will not tolerate his behaviour even if I'm his own mother."

Upon hearing those words from his mother, he barely controlled himself as an ordinary human being. He was about to let out his vampire side when his best friend got closer to him.

"Bro, don't! They are just entrapping you. That's why you need to go on with the flow for now," he whispered.

"She's in danger, bro. Will you do me a favour?" he answered back.

"You don't need to tell me what to do, bro. And don't worry because I will do everything in my power to get her out of that place safely."

He didn't answer anymore, yet he nodded as he walked away from the crowd or in front of their fellow students.

In a meanwhile, as Scarlett hid herself in a place that she and Duncan only knew, she didn't waste her time. She did everything she could to prove that she's doing the right thing to do. She's alone, but she never felt it because of Celine, who talks to her from time to time.

But life isn't easy, and it will not go as she always wants.

"Who are you?" she suspiciously asked when she felt someone around.

But she became more uneasy when no one answered her question.

"Show yourself! Don't act in cowardice! Are you here to kill or to be killed?!"

This time, she is already furious.

Although she can not see anyone else around, her senses never fail her when it comes to sensing.

But...

She never gets an answer. Instead, arrows from all around the corners are pouring down towards her!

"WHERE are you now, Scarlett? Are you still alive and living somewhere in this disgusting world?" he silently asked.

Para bang mayroong sasagot samantalang siya lang din ang nakakarinig sa kaniyang katanungan. Napatingala tuloy siya sa kalawakan kaya't kitang-kita niya ang bilog na bilog na buwan. Ang mga bituing kumukuti-kutitap.

"Kung hindi nangyari ang aksidenteng iyon dalawang dekada na ang nakalipas, buo pa kaya ang grupo? Magkasama pa kaya kami ni Scarlett hanggang sa kasalukuyan?" bulong niyang muli sa kawalan kasabay ng pagkawala ng malalim na hininga.

Subalit dahil na rin sa pagbabalik-tanaw ay hindi niya namalayang nasa dulo na pala siya ng kinaroroonan. Tuloy ay nagulat siya ng basta na lamang may humablot sa kaniya. Pero mas nagulat siya ng napagsino ito.