Billionaire Unwanted Wife

Ang amoy ng mga rosas sa penthouse ang unang bumungad sa kanya Matamis. Mabango. Perpekto. Tulad ng kasal nila kanina. Nakatayo siya sa gitna ng suites, suot pa rin ang wedding gown na pinagkagastusan ng mga magulang niya. Puting-puti. May mga perlas sa laylayan. May mahabang belo na ngayon ay nakasabit na sa balikat niya, gusot na. Sa kama, may mga pulang petals na nakaayos sa hugis puso. May champagne sa mesa. May dalawang baso. May kandila na hindi pa nasisindihan. Lahat, nakahanda para sa honeymoon. Lahat, nakahanda para sa unang gabi nila bilang mag-asawa. Lahat, nakahanda para sa kanya at kay Nathan. “Nathan, saan ka pupunta?” tanong niya sa asawa nang makita niya itong bihis na at hawak ang susi ng sasakyan. Mukhang aalis. Masamang tingin ang pinukol nito sa kanya. Naitakutan siya. Napahawak siya sa dibdib niya at sabay atras ng isang hakbang mula rito. Nakakatakot ang mga mata ni Nathan na nakapukol sa kanya. Asawa na niya ang lalaking nakatayo sa harapan niya. Na kung tumingin sa kanya ay parang nais siyang patayin sa galit. Galit na galit ito. Hindi ito ang Nathan na pinangarap niya. Hindi ito ang Nathan na hinalikan niya sa panaginip niya gabi-gabi sa loob ng sampung taon. Ito si Nathan na ngayon lang niya nakita. Si Nathan na asawa niya na, pero estranghero pa rin. “Nathan,” bulong niya sa pangalan ng asawa. Hindi pa rin nagbabago ang tingin nito sa kanya. Ramdam na ramdam niya sa mga mata nito ang galit. Hindi lang basta galit iyon, kundi matinding galit na hanggang buto niya ay nararamdaman. Katatapos lang ng engrandeng kasal nila ni Nathan kanina sa simbahan ng San Miguel. At ginanap ang reception sa hotel na pagmamay-ari ng mga magulang niya. At soon, siya na ang magmamay-ari dahil siya lang naman ang nag-iisang anak ng mga ito. “Away from a spoiled brat like you, Ellie!” mariing tugon sa kanya ng asawa. “What do you mean away from me, Nathan?” kunot-noo niyang tanong dito. “I can’t do this anymore, Ellie. Nakuha mo na ang gusto mo. Naikasal na tayo. Dala mo na ang pangalan ko na matagal mo nang pinapangarap! It’s time na ang gusto ko naman ang gawin ko!” galit nitong saad sa kanya. “You are now Mrs. Nathan Leviste, Ellie. Dream come true, eh,” panunuya pa nito sa kanya. Bawat salita, parang karayom. Bawat tingin, parang saksak. At siya, nakatayo lang. Naka-wedding gown. Nakaabang sa honeymoon na hindi na darating. “Nathan, what are you saying?” sabi niya. “I’m leaving! Bahala ka kung ano ang gusto mong gawin dito sa penthouse! Basta aalis ako! Hindi ko na matagalan na kasama ka pa!” sigaw ni Nathan na puno ng galit. “At saan ka pupunta, huh, Nathan? Kay Lexie? Ano, kayo ang magha-honeymoon habang ako na asawa mo, nagawa mong iwan dito mag-isa?” galit niyang sigaw sa asawa. Dahil iyon ang nararamdaman niyang pupuntahan ng asawa kay Lexie. Hindi na rin niya kayang itago ang galit na nararamdaman niya sa asawa. Masakit na masyado. Lalo na’t iiwan siya nito sa mismong gabi ng kanilang honeymoon na dapat ay masaya sila. “Anong akala mo sa akin, huh, Nathan? Hindi nasasaktan? Kitang-kita ng dalawang mga mata ko kung paano kayo magsulyapan ni Lexie habang kinakasal tayo!” sigaw niya sa asawa. “At least you know, Ellie,” kalmadong saad nito sa kanya na para bang okay lang dito na masaktan ang damdamin niya. Na para bang wala itong pakialam sa kanya kung ano man ang maramdaman niya. Kalmado. Parang pinag-uusapan lang nila ang lagay ng panahon. Hindi ang pagdurog sa puso niya sa mismong gabi ng kasal nila. She doesn’t deserve this. Wala siyang kasalanan. Kasalanan ba na mahalin ito? Napapikit siya ng mga mata sa sakit na nararamdaman niya. Hindi ito ang inaasahan niyang unang gabi nila ni Nathan. Na buong buhay niya ay wala na siyang ginawa kundi mahalin ito, hintayin ito, at mangarap na makakasama niya ito sa pagbuo ng pamilya. Na kasabay niya itong mangangarap para sa kanilang pamilya. “Alam mo naman na may namamagitan sa amin ni Lexie, pero pinilit mo pa ring ituloy ang kasal na ito! Kung sana nang araw na matuklasan mo ang relasyon namin ni Lexie, ikaw na ang gumawa ng paraan para hindi na matuloy pa ang kasal na ito!” Siya pa ngayon ang sinisisi nito sa sitwasyon niya ngayon. “Edi sana hindi ka nasasaktan ng ganyan at malaya pa tayong lahat!” saad pa nito. “Why, Nathan? Why?” nanghihina niyang tanong sa asawa. Napaupo siya sa kamang naroon na may mga petal ng rosas pa para sana sa kanila ng asawa. Pero mukhang siya lang ang hihiga mag-isa mamaya. Nanlalambot na ang mga tuhod niya. Nawawalan na rin ng lakas ang buong katawan niya sa mga naririnig niya sa asawa. “Easy, Ellie! Hindi kita mahal, and I can’t love you now dahil lang asawa na kita,” tugon ng asawa sa kanya. “Hindi ko obligasyon na mahalin ka ngayon dahil lamang asawa na kita at dala mo na ang pangalan ko!” patuloy pa nito sa kanya na para bang nais nitong ilugmok siya sa sama ng loob. “Sinunod ko lang ang gusto ng mga magulang ko na pakasalan ka. And now naibigay ko na ang gusto nila, it’s time na ang gusto ko naman ang gawin ko ngayon,” saad pa nito sa kanya. Bakit ba kung magsalita sa kanya si Nathan ay parang wala itong pakialam sa kanya kung masaktan man ang damdamin niya? Na para bang sinasadya siya nitong saktan nang husto. “Do you love her?” tanong niya kahit masakit. Tatanggapin niya. Nais niyang malaman kung mahal ba nito talaga si Lexie, o nais lang siya nitong saktan dahil kaibigan niya si Lexie. “Ellie, stop torturing yourself,” sabi ni Nathan. “Kung sasagutin ko ang tanong mo, lalo ka lang masasaktan. Tama na. Maawa ka naman sa sarili mo.” “You are already eighteen years old, Ellie. Nasa tamang edad ka na. Be mature enough para harapin ang totoo sa pagpapakasal nating ito. Hindi ka na bata para maniwala pa na ako ang Prince Charming mo at ako ang lalaking nakatadhana para sa iyo. Prince Charming is not real, Ellie. So, wake up,” litanya sa kanya ng asawa. “Kinasal tayo dahil iyon ang gusto ng mga magulang natin. Iyon ang tradisyon nila para sa ating dalawa. At ngayon, naikasal na tayo, sapat na iyon. Napagbigyan na natin sila,” saad pa nito. Hindi siya nakakibo. Nagyuko siya ng ulo at tuluyan nang tumulo ang luhang nais niyang pigilan para hindi makita ni Nathan. At baka lalo lang siya nitong pagtawanan at isipin nitong mahina siya. Hindi siya mahina. She’s brave. Pero pagdating kay Nathan, iba. Dahil mahal niya ito. “Have a good night, Ellie. Magpahinga ka na. Pagod ka sa pagharap sa mga bisita kanina. Hindi rin biro ang pag-attend ng halos kalahati ng tao sa bayan ng San Miguel,” narinig niyang saad ng asawa habang nanatili siyang nakayuko. “Saan ka pupunta?” tanong niya at nag-angat ng ulo para tignan ang asawang mula pagkabata, mahal na niya. Pero napakalupit nito sa kanya. “Huwag mo na lang alamin pa, para hindi ka na lang masaktan pa,” tugon nito sa kanya. At mabilis na itong lumakad patungo sa pintuan. Wala siyang nagawa kundi sundan na lang ng tingin ang asawang palabas ng pintuan ng kanilang suite. Nasa penthouse sila kung saan sana gaganapin ang honeymoon nila ng asawa. Naghanda pa naman siya nang todo. Pinaghandaan niya ang unang gabi nila ng asawa. Pero iiwan lang pala siya nito. Napahagulgol na lamang siya ng iyak nang maiwan na siyang mag-isa sa loob ng penthouse. Suot pa nga niya ang wedding gown niya na todong ginastusan ng mga magulang niya, para lang maibigay sa kanya ang pinakamagandang kasal. Yes, she got the perfect wedding. Ang kasal na pangarap ng bawat babae. Sobrang perfect ng lahat mula sa theme, flowers, gowns, guests. Everything was so perfect. *Iyon nga lang, the groom wasn’t in love with her the way she loved him. Hindi niya inakala na iiyak lang pala siya at iiwan mag-isa sa supposed to be honeymoon niya. Mag-isa siya. Malungkot. At nangangapa kung ano pa ang susunod na mangyayari. Kung hanggang kailan niya kakayanin ang sakit na nararamdaman niya ngayon. Habang ang asawa niya ay nasa piling ng pinagkakatiwalaan niyang kaibigan her best friend.