Sebastian POV.
Ayaw akong kausapin ni Alexandrea.
Mula nang marinig niya ang mga pinagsasabi ni Marvel, tila nagkaroon ng malaking pader sa pagitan naming dalawa.
Ngunit sa totoo lang?
Hindi ako naniniwala na tuluyan na niya akong kinamumuhian.
Kilalang-kilala ko si Alexandrea.
Kapag nasasaktan siya, mas pinipili niyang magalit kaysa umiyak sa harap ng ibang tao.
Kaya kahit paulit-ulit niya akong sinusungitan, kahit hindi niya ako tinitingnan nang diretso, hindi ko iyon gaanong dinadamdam.
Dahil alam kong galit lang siya.
At higit sa lahat...
Alam kong nasaktan siya.
Napangiti pa nga ako habang pinagmamasdan siyang paikot-ikot sa loob ng kwarto.
"Stop smiling!" galit niyang sabi.
Lalo tuloy akong napangiti.
"Paano ako hihinto? Eh nakakainis ka!" Singhal niya.
"Bakit naman?"
