LUISA POV.
SA buong biyahe, takot lamang ang laman ng aking isipan—hanggang sa makasakay kami ng eroplano. At habang unti-unti itong umaangat sa himpapawid, walang tigil ang aking pagdarasal na sana’y iligtas ako ng Diyos, kahit alam kong halos imposible na itong mangyari.
Dahil sa ginawa ni Mrs. Elionor sa akin, ilang araw na akong hindi makatulog. Kaya ngayong naririto ako sa loob ng eroplano, kahit pilitin kong manatiling gising, kusa pa ring pumikit ang aking mga mata. Ang aking kamalayan ay unti-unting kinakain ng kadiliman ng gabi.
Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakatulog, ngunit nang magising ako, nakahinto na ang eroplano. Marahil ay kanina pa kami naka-landing; mababakas sa mga mukha ng mga staff ang pagkainip sa paghihintay. Nakaramdam ako ng matinding kahihiyan kaya aga
