Kabanata XXXVII
CELESTE
ISANG UMAGA ay nagising kami sa mga katok sa labas ng bahay.
Napabangon kaagad si Simoun dahil sa mga katok na iyon at ang tawag ng isang boses ng babae.
"Simoun, lumabas kayo diyan, mayroon kayong kailangang malaman," pamilyar ang boses na iyon.
Lumabas kaming dalawa at hinayaan ko munang matulog si Veronica sa aming kama.
Sumunod ako kay Simoun at maging si nanay ay lumabas na rin.
"Felissa, anong ginagawa mo dito? Hindi ba't nasa ibang bayan ka?" Nagtatakang tanong ni nanay nang pagbuksan siya ni Simoun.
Agad pumasok si Felissa at hingal na hingal na naupo sa isang tabi.
Alas kwatro pa lang ng madaling araw at madilim pa ang kapaligiran.
"Celeste, kailangan niyo nang tumakas. Kailangan niyo nang magtago," naiiyak niyang wika.
Napaupo ako sa narinig kon
