XELLONIA POV
“NANGINGINIG ang braso mo, Maʼam Xellonia. Kinakabahan ka.”
Tinignan ko si Karen. “Hindi ko alam pero... Gulong—gulo ang isipan ko ngayon,” sagot ko kay Karen.
Napatingin si Karen sa labas ng jeep. “Huwag mong sabihing iniisip mo pa rin ang Daniella na iyon?” tanong niya sa akin.
Hindi ako nakapagsalita sa kanyang sinabi. “Iniisip mo nga ang Daniella na iyon. Huwag mong isipin ang isang iyon, okay?” Hinawakan pa niya ang aking kamay, pinisil—pisil iyon.
Napabuntong—hininga ako sa kanyang sinabi. “Paano ba naman kasi... Paanong hindi ako kakabaan, Karen? Hindi ko naman kasi siya kilala,” sabi ko sa kanya.
Saglot akong napatingin sa bintana bago muling nagsalita. “Karen... Sino ba talaga si Daniella? Except sa sinabi mong maldita siya?” tanong ko muli sa kanya.
Nakita ak
