Chapter 5
1059 Words
KATRINA
“A-ano po ang ginagawa mo, Angkol?” nauutal na tanong ko sa kapatid ni Tito Rayban.
Hindi sumagot si Angkol Rayker. Ramdam ko ang paglapat ng daliri niya sa likod ng aking tainga nang hawiin niya ang ilang hibla ng aking buhok na tumabing sa mukha ko.
“Angkol…”
“Shhh. Don't move, Katrina.”
Muntik pa akong mabilaukan nang napalunok ako ng sarili kong laway dahil ramdam ko ang init na nagmula sa kaniyang balat sa likod ng aking tainga, kaya mariin akong napapikit.
Napakalakas ng pintig ng aking puso at mabilis na nagtataas-baba ang aking dibd*b habang nakapikit at kagat ang ibabang labi nang haplusin ni Angkol Rayker ang aking pisngi.
“Ilang taon ka na, Kat?” tanong niya sa akin.
“Seventeen po.”
Bigla niya akong itinulak sa balikat, kaya nagulat ako nang tumama ang likod ko sa headboard ng kama. Napadaing ako dahil nasaktan ako nang nauntog ang aking ulo at likod, pero wala akong narinig na kahit ano mula kay Angkol Rayker.
Hindi man lang siya humingi ng sorry sa akin kahit alam niyang nasaktan ako sa ginawa niya. Tumigas ang kaniyang ekspresyon at tumalim ang mga mata na para bang nag-aakusa siya habang nakatingin sa akin.
Tumayo naman si Angkol Rayker at mabilis na naglakad palapit sa pintuan. Pagkatapos, hinatak niya ito at walang lingon-likod na lumabas siya sa silid na tinutuluyan ko.
Napapikit ako nang marinig ko ang malakas na kalabog nang sumarang pintuan. Nawala siya sa paningin ko, at naiwan akong mag-isa at tulala habang nakaupo sa ibabaw ng kama.
Naguluhan ako sa nangyari. Hiyang-hiya rin ako at nag-aalala na baka kung anong isipin niya sa akin. Hindi ko naman ginusto ang nangyari. Hindi ko rin ito inaasahan, kaya napatakip ang aking mga kamay sa mukha ko kasabay ng pag-iinit ng magkabilang pisngi ko.
“Anong ginawa mo, Katrina!” pagalit na asik ko sa aking sarili.
Ramdam ko ang pag-iinit ng aking magkabilang pisngi. Nakalimutan ko tuloy ang tungkol sa malakas na buhos ng ulan, ganoon din ang pagtama ng kulog at kidlat sa labas dahil laman ng isipan ko ang nangyari sa pagitan namin ni Angkol Rayker kanina.
Nakahihiya talaga, kaya napapadyak ako ng aking mga paa sa kama. Hiyang-hiya ako, pero nangyari na iyon, kaya kailangan kong kumilos ng tama kapag kaharap ko siya para hindi na iyon maulit.
Baka kung ano na ang iniisip ni Angkol Rayker sa akin ngayon. Nakita ko ang kakaibang tingin niya sa akin kanina nang nagmulat ako ng aking mata. Para bang punong-puno ito ng galit, kaya nakaramdam ako ng takot para sa sarili ko.
Gosh, paano ko siya haharapin bukas?
Nakahihiya talaga, pero hindi ko naman sinasadya at ginustong mangyari ito, kaya pumikit na lamang ako at ipiniling ang aking ulo para makalimutan ang namagitan sa amin ni Angkol Rayker kanina.
Pumikit ako at kinagat ang aking ibabang labi. Hindi ko alam kung anong oras na ngayon, pero kahit malamig ang temperatura dahil malakas ang ulan sa labas, ay hindi naman ako makatulog.
Nagpabaling-baling tuloy ako sa kama. Hindi ko na rin mabilang kung ilang ulit akong nagbilang ng numero sa isipan ko para antukin ako, gaya ng turo sa akin ni Tito Rayban noong nabubuhay pa siya.
Miss ko na siya. Hindi ko man siya ama, pero naging mabuti siya sa akin at napakasakit ng ginawa ng aking ina. Ipinagpalit niya kami sa maginhawang buhay. Iniwan niya kami gayong kami ang pamilya at kakampi niya, pero hindi niya ito binigyan ng halaga.
Ako ang unang nasaktan para kay Tito Rayban dahil napakabuti niya. Minahal niya si Mommy at tinanggap niya ako bilang tunay na anak, kaya kahit anong mangyari ay hindi ko na siya mapapatawad.
***
Maaga pa lang ay gising na ako at narito na sa kusina. Hindi na kasi ako nakatulog dahil namamahay ako at puno ng kung ano-ano ang isipan ko, kaya bumaba na lang ako para sana magluto ng almusal, pero nanlumo ako dahil wala akong nakitang pagkain sa loob ng refrigerator.
May dalawang itlog akong nakita sa tray, pero walang tinapay. Naghanap rin ako ng kape, pero wala akong nakita kahit 3-in-1 na Nescafé.
Ayaw kong maging pabigat kay Angkol Rayker dahil nakikitira lamang ako dito sa bahay niya. Agad akong naglinis ng bahay. Nakatulong naman ito para mawala ang mga bagay na laman ng isipan ko dahil naging abala ako.
Nagma-mop ako sa kusina nang pumasok siya. Nakita kong nangunot ang kaniyang noo, kaya nakaramdam ako ng pagkabahala dahil baka hindi niya nagustuhan ang nakita niya.
“Good morning po,” nahihiyang bati ko kay Angkol Rayker.
Hindi siya sumagot, pero pinasadahan niya ng tingin ang buong kabuuan ko.
“What are you doing, Kat?”
Napalunok ako dahil kakaiba ang naging epekto sa akin ng mga titig niya, tapos kagigising lang niya, kaya para bang paos pa siya.
“Bakit naglinis ka dito? Who told you to do that?”
“Pasensya na po kung nakialam na ako dito sa bahay mo. Maaga kasi akong nagising, kaya naglinis na po ako,” nahihiyang paliwanag ko.
Gumalaw ang kaniyang mga kilay, pero hindi na siya nagsalita. Lumapit siya sa refrigerator at binuksan ito. Kinuha niya ang bote sa loob at nagsalin ng tubig sa baso.
Ang akala ko ay iinumin niya ito, pero nagulat ako nang gamitin niya itong panghilamos. Malamig na ng temperatura dito sa kaniyang bahay at malakas rin ang centralized air conditioning, pero nagyeyelong tubig pa pala ang ginamit niyang panghilamos.
Pakiramdam ko tuloy ako ang binuhusan ng malamig na tubig, kaya natigilan ako at napatitig sa kaniya. Nahuli tuloy niya akong nakatingin sa kaniya, kaya hindi ko nagawang umiwas ng tingin nang salubungin niya ang mga tingin ko habang dahan-dahan siyang humahakbang palapit sa akin.
“Don't look at me like that, Katrina,” mahina, pero matigas ang tinig na sabi sa akin ni Angkol Rayker nang tumigil siya sa harap ko.
“A-angkol…”
Hinawakan niya ako sa baba at inangat ang mukha ko, kaya napatingala ako sa kaniya at muling nagtama ang aming mga mata.
“Gusto mo ba ako for breakfast?” bulong niya sa akin.
Umawang ang mga labi ko at prinoseso sa isipan ko kung tama ba ang pagkakaunawa ko sa sinabi ni Angkol Rayker.
Siya raw para sa almusal… ano ba ang sinabi niya?
Kakainin ko siya?
Tama ba?
- Writer
