MAGKAHAWAK kamay sina Kirst at Nastya habang naglalakad-lakad sa labas ng kanilang mansiyon. Hapon na at hindi na masakit sa balat ang sikat ng araw nang sila ay lumabas ni Kirst. Nag-aya ito na maglakad-lakad sila. Maganda rin daw iyon sa kaniyang pagbubuntis.
Pinuno ni Nastya nang sariwang hangin ang kaniyang baga. Pagkuwan ay nakangiting sinulyapan si Kirst. Nabura lang ang kaniyang ngiti nang makita na animo nililipad kung saan ang isip nito habang nakatingin sa kawalan. Mukhang malalim na naman ang iniisip nito. At sigurado siya na ang nangyari kay Mang Tunying ang dahilan niyon.
Pumunta siya sa harapan nito at tumayo lang doon. Kaya naman napahinto si Kirst nang maapakan pa ang kaniyang paa na ikinadaing niya. Tila nabalik sa realidad ang isip nito.
“Aray,” napapangiwit niyang dai
