CHAPTER 27
LEIGH’S POV: Dumating na ang kinatatakutan ko, ang mismong araw ng kasal ko. Nakaharap ako sa malaking salamin at mataman kong pinagmasdan ang sarili ko. Katatapos lang akong make-upan pero hindi ko magawang ngumiti kahit na maganda ang kinalabasan nito. Ilang araw kong pinag-isipan ang kahaharapin ko at may mga oras pang naiisip kong tumakas at magpakalayo-layo na lang para tumakas sa kasalang ito. Pero paano si daddy? Alam kong hindi niya ako mapapatawad sa gagawin kong kahibangan at higit sa lahat alam ko ring i-fifreez niya ang mga bank accounts ko oras na gawin ko ang bagay na ‘yon. Mas gugustuhin ko pang pagtyagaan na lang ang ugali ng gurang na ‘yon kaysa naman mawalan ako ng pera at hindi ko kakayanin ‘yon. Bumukas ang pintuan at tumambad si daddy suot ang kaniyang kulay itim
- Writer
