Üç hafta, tam üç haftadır hastane koridorlarında doktordan gelecek iyi haberi bekliyoruz. Burada olduğum sürece hastanenin tüm mermerlerini de saymamış değilim. Işıldayan mavi gözlerini tekrar görebilmek için her mermerine bir Yasin-i Şerif bırakmayı da ihmal etmedim.
Ama şuan umut dolu gözlerle yatağının başında oturuyorum. Sonunda yaradan bize de gülmüştü. Bir böbreğini kaybetmiş de olsa yine aramıza dönecekti. Işıldayan gözleriyle bize yine gülümseyecekti. O gülümseme için neler verilmezdi.
Oda bayram yeri gibiydi. Herkes buradaydı. Haşmet baba hariç, olanlardan sonra kendini odasına kilitlemiş ve oradan bir daha çıkmamıştı. Vicdan azabı çektiğini düşünsem de buna inanmak hayliyle zordu.
Herkes hevesle yerlerinde çıt çıkarmadan gözlerini açmasını bekliyordu.
Onun ise yüzü soluk, ka
