"POYRAZ AĞABEY İZİN VER GİREYİM." diye bas bas bağırıyordu konağın önünde. Kim bilir ne için gelmişti. İntikam? Zişan? Affedilmek içindi belki de. Bir şansı hak ettiğini düşünsem de Poyraz, yanımda hiç öyle düşünüyor gibi değildi. Dişlerini sinirden kıracakmış gibi sıkarken, bende koluna sıkı sıkıya sarılmıştım "Korkma." diyerek oturduğu yerden hızla kalktı.
Koluna daha sıkı sarılıp onu durdurdum. "Onu içeri al, konuşmasına izin ver." dedim sessizce. Kendi sesimi bile zar zor duymuştum. Bu benim içinde zordu elbet. Beni tehdit etmiş, boynuma bıçak dayamış bir adam. Düşünmek bile kanımı dondurmaya yetip artıyor. Ama eğer pişmansa ve Zişan için geldiyse her şeyi unutmaya da hazırdım. Yapardım. Yeter ki Zişan'ı bir kere gülerken görmek için yapardım.
Uzun uzun gözlerime baktıktan sonra kapı
