HUGO POV.
Napagkakamalan na akong baliw. Kahit wala naman akong kausap, lagi raw akong nakangiti. Ganito pala ang nagagawa ng sobrang pag-ibig… tila gusto na nga akong batukan ng dalawa kong kapatid. Baka sakaling bumalik daw sa normal ang aking pag-iisip.
“HK,” nag-aalala na tanong ni Alexia, “ano ba ang sinasabi ng mga kapatid mo? Bakit daw kailangan ka nilang dalhin sa ospital at ipagamot? May sakit ka ba?” malakas ang kaba sa dibdib ni Alexia, paano kung meron nga malalang sakit?
Agad ko siyang niyakap at hinalikan sa buhok. “Wala akong sakit, asawa ko. Wala kang dapat ipag-alala.”
…yari talaga ako sa mga kapatid ko.
“Ano ang totoo?” halos maiyak na tanong niya. “May sakit ka ba o wala?”
“Wala,” mariin kong sagot. “Wala akong sakit, asawa ko. Sinabi lang nila iyon dahil kahit w
