“Miss…” I heard the faint voice of Lara. Hindi ko na halos marinig iyon dahil ang inaalala ko ngayon ay ang malakas at nakakabinging t***k ng puso ko.
I just found myself inside a familiar hug. I could smell the familiar scent. Hindi ko magawang tingnan iyon dahil natatakot ako. Ramdam ko ang matinding kaba sa mga oras na ito, na hindi ko naramdaman kanina sa buong durasyon habang nasa loob kami ng nasusunog na gusali.
“That’s risky, little lioness,” he dangerously said. I couldn’t sense humor on his voice.
I can also feel his breath fanning on my neck. Halos manigas ang mga braso kong nakayakap kay Lory, habang ang bata naman ay nakasiksik sa dibdib ko. Wala rin itong imik tulad ko. Mukha pa ngang natakot din siya noong marinig ang boses ng lalaki dahil lalong humigpi
