Elimdeki altın kaplamalı günlüğe içimde kalan son acı tutamına dayanarak baktım. Bunun içi gözyaşlarıyla doluydu. Bunun içerisindeki Rüya’yı istemiyordum. Suratımı buruşturdum ve fısıldadım “artık gitme vaktin geldi.” Ardından günlüğü kalan son kuvvetimle önümdeki suya doğru savurduğumda hırs, öfke, benimle kalmış. Tüm yaşanmışlıkların verdiği duygusallık suya karışıp gitmişti.
Günlüğün havalanmasını, süratle suya doğru düşmesini ve içerisinde kaybolmasını, ardından yüzeye çıkıp süzülerek ilerlemesini ağır bir biçimde izledim.
Benden geriye, daha doğrusu son benliğimden geriye başka hiçbir tutam Rüya’nın kalmasını istememiştim.
İşte şimdi o kız, akıttığı son damla göz yaşlarıyla, hayal kırıklıklarıyla beraber akıp gidiyordu.
Evet, aslında ben soyut olarak vazgeçmiş, kendimi öldürmüştüm
