ตอนที่ 34

1111 คำ

คิดแล้วให้น้อยใจนัก เกือบหนึ่งเดือนที่หล่อนร่วมหลับนอนกับเขาทุกวัน... นั่นยิ่งกว่าสามีภรรยากันอีกไม่ใช่หรือ? ครั้นพอเอ่ยชื่อครูนิ่มนวล... เขากลับปกป้องราวกับว่าผู้หญิงคนนี้ใครแตะไม่ได้ น้ำหวานนึกอยากจะถามว่าแล้วคนที่นอนให้เอาอยู่ทุกคืนอย่างหล่อนล่ะ... ไม่มีค่าสำหรับเขาบ้างเลยหรือ? น้ำหวานยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตา ก้าวเดินไปที่ประตู ทำท่าว่าจะหนีคนพาลออกไปจากห้อง “ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น... กลับมานี่” เขาเรียกราวกับว่าหล่อนเป็นสิ่งของหรือวัตถุที่จะจัดวางได้ตามใจชอบ “ปล่อย” น้ำหวานสะบัด พ่อเลี้ยงโอบเอวหล่อนแล้วทำท่าว่าจะฉุดเข้าไปในห้องนอน “อย่ามาถูกเนื้อต้องตัวหวาน” คราวนี้ไม่ง่ายเหมือนทุกครั้ง “โดนฉันขยี้ขย้ำมาทั้งตัวแล้วยังจะหวงตัวอีกหรือแม่คุณ” พ่อเลี้ยงรวบร่างของหญิงสาวมากอด “อยากกลับไปหาแฟนแล้วใช่ไหม” พ่อเลี้ยงนึกโกรธ หลังจากได้เห็นภาพถ่ายในมือถือที่ลุงชมถ่ายรูปเอาไว้เป็นหลักฐาน

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม