เพียงคำสั่งเดียว ไฟในหอคณิกาชื่อดังก็ดับลงจนหมดสิ้น มือหนาของใครบางคนคว้าเอวนางเอาไว้และพานางวิ่งออกไปได้อย่างรวดเร็ว เสียงที่ดังหลังจากนางออกมานั้นไม่บอกก็รู้ว่าเป็นเสียงใด อย่างน้อยคงต้องมีคนตายไม่ต่ำกว่าสิบคน “เจ้ากล้านักนะที่ออกมาที่นี่ในเวลาเช่นนี้ เจ้าไม่รู้หรือว่าที่นี่มันอันตรายเพียงใดชุนหลัน” “ท่านอ๋อง!!” “นี่เจ้าดื่มสุรามาด้วยงั้นหรือ!!” แม้ว่าเขาจะสวมชุดดำพรางกายและใช้ผ้าปกปิดใบหน้าแต่เพียงแค่สายตาดุ ๆ ที่มองนางอย่างนึกตำหนิและเสียงที่เล็ดลอดออกมานางก็จำได้ว่าเป็นผู้ใด ท่านอ๋องพานางกลับไปที่ตำหนักก่อน หลังจากนั้นไม่นานเสิ่นกงก็อุ้มร่างของจินถิงกลับมา นางถูกอาวุธลับของอีกฝ่ายพุ่งมาโดนที่ไหล่ซ้ายและหมดสติ เสิ่นกงต้องรีบพานางไปสำนักหมอหลวงและทำแผล ส่วนชุนหลันถูกพามาที่ตำหนัก “ตูม!!” “กรี๊ด!! นี่เจ้าทำบ้าอะไร….เอาเหล้ามาให้ข้า!!” “ยังไม่หายบ้าอีกงั้นหรือ” “บ้าอะไรเจ้าคนชั่วน