“นี่แกจะโง่อีกนานไหม ถึงไม่มีเสี่ยวาโย แม่ก็มีเสี่ยคนอื่นให้ได้กู้เงิน และหนี้ที่ติดเสี่ยวาโยหมดไปแล้วก็จริง แต่แกคิดว่า นี่มันคือการใช้หนี้ทั้งหมดที่แม่มีแล้วเหรอ” เบญจาพูดเสียงดังด้วยความไม่พอใจ ด้วยมองว่าเวทิกาหนีปัญหา และทำให้ตนเองกับแม่ต้องลำบากจนถึงทุกวันนี้
“แล้วตอนนี้ แม่อยู่ไหน” เวทิกาเอ่ยถามขึ้นเมื่อมองไปรอบๆ ไม่เจอตัวพิสมัย
“นั่นไง! มาพอดี” ว่าแล้วเบญจาก็หันไปมองผู้เป็นแม่ที่เดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกับหนีบขวดเหล้ามาด้วยสองขวด
“อีไวน์ แกกลับมาแล้วเหรอ” พิสมัยพูดขึ้น พร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ไม่นานก็หันไปยิ้มเยาะอย่างมีความสุขกับเบญจาต่อ
“เห็นไหมแม่ เบียร์บอกแล้วว่า สุดท้าย มันก็ต้องกลับมา แค่เบียร์โพสต์ว่าเรากำลังลำบากนิดหน่อย มันก็แจ้นกลับมาเลย” พูดอย่างเย้ยหยันที่ท้ายที่สุดเวทิกาก็หลงกลแผนของตนกับพิสมัยจนได้
“นี่มันอะไรกัน สองคนไม่ได้ทะเลาะกันหรือยังไง” เวทิกาขมวดคิ้วอย
