“ไวน์ไม่ใช่นักโทษนะคะ ถึงต้องรายงานอะไรละเอียดขนาดนั้น”
เวทิกาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง แม้จะดีใจที่หมอหนุ่มอนุญาต แต่ก็ไม่สามารถห้ามความรู้สึกตัวเองได้ นาทีนี้ อัคคีทำเหมือนเธอได้ขายชีวิตให้เขาไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น
“ผมไม่ได้มองคุณเป็นนักโทษ แต่อย่าลืมว่าเรายังอยู่ในข้อตกลงกัน ผมก็ควรต้องรู้ว่า ตอนนี้ เด็กของผมอยู่ที่ไหน และจะกลับมาหาผมเมื่อไหร่” อ้างไปเช่นนั้น เพราะไม่อยากให้หญิงสาวรู้สึกระแวงเรื่องลูกน้องของเสี่ยวาโยไปด้วย
“อ๋อ...ค่ะ ไวน์ลืมไปว่าจะต้องมารับใช้คุณอิฐทุกครั้ง ทุกที่ที่คุณต้องการ”
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ตนเองกับเขาจะพูดดีกันได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง เพราะอัคคีก็ขยันหาเรื่องมาให้เสียความรู้สึก และหญิงสาวก็เป็นคนที่ซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเองมากเสียจนไม่สามารถฝืนพูดจาดีเพื่อเอาใจชายหนุ่มได้อีก
“ไวน์! เอาละ ผมไม่อยากมานั่งเถียงกับคุณ แต่สิ่งที่คุณพูดเมื่อกี้ มันก็คือเรื่องจร
