ที่บ้านของนายพลวสันต์ ระยับแดดที่เต้นระริกอยู่ในมวลไอร้อนมาตลอดทั้งวัน เริ่มอ่อนแสงลงเรื่อยๆ ขณะที่นายพลร่างท้วมกำลังนั่งทอดอารมณ์อยู่ที่ศาลาริมน้ำ ชมพระอาทิตย์กำลังจะลับลาทิวไม้ลงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เสี้ยวขณะหนึ่งในวาบความคิดของนายพลวสันต์ จู่ๆใบหน้าสะสวยของอัญชันก็แทรกเข้ามาทีละน้อยทีละนิดโดยไม่รู้ตัว นึกเป็นห่วงอยู่ในใจว่าเหตุใดอัญชันจึงเงียบหายไป ป่านนี้เธอยังไม่กลับมาจากอเมริกาอีกหรือ? นายพลครุ่นคิดพลางหยิบไปป์ขึ้นมาสูบ ริมฝีปากซึ่งปรกไปด้วยแผงหนวดสีดำสนิท คาบด้ามไปป์เอาไว้หลวมๆ ค่อยๆละเลียดควันสีขาวจาง กำจายลอดรอยเผยอของริมฝีปากออกมาช้าๆราวกับว่าเสียดายที่จะพ่นมันออกไป ทอดสายตามองตามควันซึ่งแลดูคล้ายกลุ่มก้อนของความคิดที่อัดแน่น รุมรึงอยู่ในใจของตน กำลังไหลล่องไปในอากาศ จู่ๆนายพลวสันต์ก็เกิดคิดถึงอัญชันขึ้นมาอย่างรุนแรง ยิ่งตอนที่ได้