พ่ายรักประธานมาเฟีย

“ วันเกิดของหนู คุณพ่อกับคุณแม่จะไม่มาจริงๆหรอคะ ” องุ่น โยลดา จันทร์นิยม หญิงสาวที่มีอายุเพียงแค่ 17 ปี ลูกสาวเพียงคนเดียวของ วายุ และเพียงเพ็ญ คู่รักนักธุรกิจแนวต้นของประเทศ ครอบครัวของเธอทำการค้าทางเรือเกี่ยวกับการส่งออกสินค้า ที่มีคู่ค้าอีกหนึ่งบริษัทที่เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ “ พ่อกับแม่น่าจะ ยังทำงานไม่เสร็จแน่เลยเอาไว้ หากพ่อกับแม่เป็นงานไวแล้วจะรีบกลับไปฉลองวันเกิดกับลูกเลยครับ “ วายุแกล้งพูดกับลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวเอง เพราะตอนนี้เขาและภรรยามาดูงานที่ต่างจังหวัดและอีกสองวันก็จะเป็นวันเกิดของลูกสาวเขาและภรรยาจะไม่กลับไปร่วมฉลองวันเกิดกับลูกสาวได้อย่างไร ที่ต้องพูดแบบนี้เพราะตั้งใจว่าจะไปเซอร์ไพรส์ลูกสาวของตัวเองนั่นเอง ” ก็ได้ค่ะ หนูเข้าใจ ถ้างั้นคุณพ่อกับคุณแม่ทำงานเถอะค่ะจะได้เสร็จไวๆจะได้กลับมาฉลองวันเกิดของหนูด้วยกัน “ เด็กสาวพูดกับผู้เป็นพ่อและแม่ “ ครับลูก องุ่นดูแลตัวเองด้วยนะ พ่อกับแม่รักหนูมากที่สุด ” ก่อนวางสายวายุได้พูดกับลูกสาวของตัวเองอีกครั้ง “ ค่ะหนูก็รักพ่อกับแม่มากๆเหมือนกัน หนูจะรอพ่อกับแม่นะคะ ” แล้วเธอก็วางสายจากผู้เป็นพ่อของ ซึ่งวันนี้เป็นวันที่องุ่นนั้นมาเรียนหนังสือตามปกติโดยเธอเรียนอยู่ที่โรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่ง ที่ติดอันดับท็อปของประเทศต้องบอกเลยว่าโรงเรียนนี้เรียกได้ว่ามีค่าเทอมที่สูงลิบลิวแต่ฐานะของเธอก็สามารถมาเรียนที่นี่ได้เพราะครอบครัวของเธอก็ร่ำรวยมาก “ ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะ องุ่น ” มิวนิส เพื่อนรักที่เรียนมาพร้อมกับองุ่นตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนมาถึงทุกวันนี้ พูดถามเพื่อนของตัวเองเพราะหลังจากที่องุ่นวางสายกับพ่อแม่ของเธอไปแล้วใบหน้าเนียนใสของเด็กอายุเพียงแค่ 17 ปี กลับไม่สดใสร่าเริงเหมือนอย่างที่สมควร “ ปีนี้ ฉันคงต้องฉลองวันเกิดกับพวกแกแล้วแหละ พ่อกับแม่ของฉันน่าจะมางานวันเกิดของฉันไม่ทัน ” เด็กสาวพูดกับเพื่อนของตัวเองทั้งสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เศร้าและไม่ร่าเริงอย่างที่ควรจะเป็น และมันก็คงจะเป็นเช่นนี้เพราะวันสำคัญของเธอพ่อและแม่ที่เธอรัก มากกลับไม่อยู่ฉลองวันเกิดครบรอบ 17 ปีของเธอ “ อย่าเศร้าไปเลยแก ฉันว่าคุณลุงกับคุณป้ายังไงก็ต้องทำงานเสร็จ และกลับมาฉลองวันเกิดของแกทันอย่างแน่นอน ” ลียา เพื่อนรักอีกคนขององุ่นที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่ประถมจนถึงทุกวันนี้ ยกมือขึ้นมาจับไหล่เล็กของเพื่อนและพูดปลอบเพื่อนรักของเธอ สามสาวเป็นเพื่อนรักกันมานานหลายปีจึงรู้ดีว่าครอบครัวของแต่ละคนเป็นอย่างไร พื้นฐานของทั้งสามครอบครัวนี้เรียกได้ว่าอยู่ในระดับเดียวกัน และทั้ง สามสาวก็มีนิสัยที่ไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ พวกเธอทั้งสามคนไม่ใช่เด็กเรียบร้อย จะเป็นเด็กที่แก่นแก้วแต่ก็ไม่ได้แข็งและก้าวร้าวจนเกินไป พวกเธอทั้งสามคนเป็นคนที่รักสนุกชอบเที่ยวและเปิดโลกแต่เรื่องอย่างว่าพวกเธอก็รู้ดีว่ามันยังไม่ถึงเวลา “ ฉันก็ขอเป็นแบบนั้น เอาเป็นว่าเลิกเรียนเราไปหาอะไรอร่อยกินกันดีกว่า ” องุ่นเองเธอก็ได้แต่หวังภายในใจลึกๆ ของเธอว่าวันเกิดของเธอในปีนี้นี้ทั้งพ่อและแม่จะกลับมาร่วมวันเกิดของเธอ สองวันต่อมา ปาร์ตี้วันเกิดขององุ่นที่อายุครบ 17 ปีก็ถูกจัดขึ้นที่หลังใหญ่ของเธอ ซึ่งภายในงานวันเกิดของเธอก็มีเพื่อนรักและเพื่อนสนิทของเธอมาร่วมงานของเธอในปี แต่คนที่เธออยากให้มาท่านทั้งสองกลับมาไม่ได้เนื่องจากยังทำงานไม่เสร็จ แต่พ่อและแม่ของเธอก็ไม่ลืมที่จะให้เลขาของท่านนำของขวัญมาให้กับเธอ ซึ่งของขวัญที่พ่อและแม่ของเธอให้ในปีนี้ก็คือคอนโดหรูใจกลางเมืองที่ราคาแพงถึงแปดหลักกลางๆ แต่เธอก็ไม่ได้ดีใจที่ได้ของขวัญมูลค่าสูงขนาดนี้เพราะสิ่งเดียวที่เธออยากได้นั้นก็คือความสุข ชีวิตขององุ่น ถึงแม้ว่าเธอจะเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยมากแต่เธอก็ไม่ค่อยที่จะได้อยู่กับพ่อและแม่ของเธอเพราะท่านทั้งสองเอาแต่ทำงานแล้วก็ไม่ค่อยมีเวลาให้เธอตั้งแต่เธอโตมาจึงไม่เคยได้รับความรักและความอบอุ่น เหมือนกับครอบครัวอื่น ทั้งพ่อและแม่ ของเธออาจจะคิดว่าการที่พวกท่านหาเงินได้เยอะคงจะซื้อความสุขให้กับเธอและครอบครัวได้อันนั้นมันคือส่วนหนึ่งแต่ความสุขจริงๆที่องุ่นอยากได้ก็คือการที่พ่อและแม่ของเธออยู่กับเธอนั่นเอง “ ทำไมเจ้าของวันเกิดทำหน้าแบบนั้นล่ะ ” ลียาเดินเข้ามาพร้อมกับมิวนิส สองสาวที่เห็นใบหน้าของเพื่อนดูไม่ค่อยร่าเริงเหมือนอย่างที่ควรจึงได้ถาม “ ป่าวหรอกฉันก็แค่อยากให้พ่อกับแม่มาร่วมงานวันเกิดของฉัน ” เธอพูดออกมาตามความรู้สึกของเธอเพราะในวันนี้เธออยากให้ท่านทั้งสองมาอยู่ในงานของเธอ “ เอาน่าแกวันนี้แกก็ฉลองกับพวกฉันไปก่อนแล้วพอท่านกลับมาแกก็ค่อยไปฉลองกับพวกท่านไง ” ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมานานลียาเลยพูดกับเพื่อนรักของตัวเองพอเห็นว่าเพื่อนของเธอเริ่มที่จะโอเคแล้วทั้งสองสาวก็ดึงตัวเจ้าของวันเกิดมาร่วมสนุกในงานปาร์ตี้ที่เป็นวันเกิดของ องุ่นนั่นเอง แต่แล้วความสนุกของเธอก็ต้องจบลงเมื่อองุ่นได้รับข่าวจาก เลขา ของแม่เธอที่ทำงานอยู่ที่นี่ โรงพยาบาลแถวๆ ชานเมือง “ ทำใจดีๆไว้นะองุ่น คุณลุงกับคุณป้าต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน ” ก่อนหน้านี้เลขาของแม่เธอได้ไปแจ้งข่าวนี้ให้กับองุ่นได้รับรู้เธอที่กำลังสนุกอยู่ในวันเกิดของตัวเองจึงรีบมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ทันทีโดยมีเพื่อนรักของเธอทั้งสองคนนั่ง มาพร้อมกับองุ่นด้วย องุ่นร้องไห้อย่างหนักอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินโดยมีเพื่อนของเธอทั้งสองคนนั่งปลอบเธออยู่และเธอก็ยังมีเลขาของแม่เธอที่ดูแลเธออยู่เช่นกัน จนกระทั่ง 1 ชั่วโมงต่อมาประตูหน้าห้องฉุกเฉินก็ได้เปิดขึ้นและปรากฏเป็นคุณหมอที่อายุวัยกลางคนท่านหนึ่งเดินออกมา “ ญาติคนที่ประสบอุบัติเหตุมาเมื่อกี้หรือเปล่าครับ ” คุณหมอวัยกลางคนพูดกับคนที่อยู่ตรงนี้ “ ใช่ค่ะพ่อและแม่หนูเป็นยังไงบ้างคะ ” น้ำเสียงสั่นพูดถามคุณหมอท่านนี้ใบหน้าสวยของเด็กสาวในตอนนี้เปียกชื้นไปด้วยน้ำตาเป็นจำนวนมาก “ ครับหมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับคุณวายุเสียชีวิตแล้วส่วนคุณเพียงเพ็ญตอนนี้ปลอดภัยแล้วครับแต่ยังต้องอยู่ในความดูแลของแพทย์อย่างใกล้ชิด ” จบคำพูดของคุณหมอท่านนี้เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจขององุ่นทำให้หญิงสาวถึงกับทรุดตัวลงมานั่งกองกับพื้นด้านหน้าห้องฉุกเฉินและร้องไห้จนตัวโยนโดยมีเพื่อนทั้งสองคนก็กอดปลอบองุ่นและร้องไห้ออกมาด้วยความที่สงสารองุ่นเป็นอย่างมากที่เธอต้องมาเสียพ่อของเธอในวันเกิดของเธอปีนี้