*Rosallie's POV*
"Huwag kang kabahan." Nangingiting sabi sa akin ni Kuya. Huminto kami sa harapan ng pinto ng Library at hinarap ang isat isa.
Huminga ko ng malalim para pakalmahin ang mabilis na t***k ng puso ko, pagkatapos ay pilit akong ngumiti sa kanya. Pero kahit anong pilit ko ay hindi ko magawang marelax lalo na at alam kong mamaya na ang napipintong pagbubukas ng portal. At mamaya ko na rin malalaman kung ano ang mangyayari sa akin...... Kung mananatili ako sa panig ng kabutihan o tuluyang mapapasailalam sa kadiliman.
"Kinakabahan ako." Pagaamin ko sa kanya.
Nakakaunawa naman siyang ngumiti at hinawakan ang kanang balikat ko. "Naiintindihan ko. Pero lagi mong tatandaan na naniniwala ako sayo." Puno ng pagtitiwala niyang sabi habang sincere na nakatingin sa akin.
Na-touch naman
