NAKANGITI nang lumapit si Ken sa hospital bed ni Don Inigo. Nakaupo na ang matanda at diretsong nakatitig kung saan. “Don Inigo,” tawag niya rito na kaagad kinaharap ng matanda sa kaniya. Nanibago siya sa biglaang pagbagsak ng katawan nito. Ito ang unang pagkikita nilang muli matapos ang mahabang araw na lumipas nang ipatago nito ang nag-iisang apo sa kaniya.
“K-Ken,” hirap pa ito sa pagsasalita nang banggitin ang kaniyang pangalan. “M-maupo ka,” he was stammering and a still moving sluggishly. Dala na rin siguro ng pagkaka-stroke nito.
“Kamusta na ho kayo?” Inilibot niya ang paningin sa palaigid upang ibaling sa iba ang kaniyang atensyon, biglaan ang kaniyang pagkalungkot sa nakitang kalagayan ng ginoo.
“K-Ken, nasaan si Thoi?”
“Nasa labas po.” Nang muli niyang ibaling ang paningi
