CARYS’ POV
NATAUHAN ko nang maramdaman ko ang kamay ni Ninong Emerson na humawak sa pagkab*b*e ko.
Itinulak ko siya nang malakas. Tapos lumayo ako sa kaniya.
“Nababaliw ka na ba, Emerson?” pabulong pero mariing sabi ko habang pilit kong pinapanatili ang tapang sa boses ko. Sumandal ako sa gilid ng lababo, mahigpit na nakakapit ang dalawang kamay ko sa marmol na ibabaw nito. “Banyo ng mga babae ito! Paano kung may pumasok? Paano kung maghanap si Lola?”
“Ikaw ang unang nabaliw, Carys,” mababa at paos ang boses niya. Bawat hakbang niya patungo sa akin ay may dalang bigat at panganib. Ang kaniyang mga mata, na kanina pa nagliliyab sa lamesa, mas lalong naging madilim at mapanuri habang nakatitig sa akin mula ulo hanggang paa. “Anong tawag sa ginawa mo sa ilalim ng lamesa? Isang laro? Isan
