VRENDA
TATLONG araw rin ang inilagi ko sa ospital. At sa buong panahong iyon ay hindi ako iniwan ni Marco. Dahil hindi pa ako masyadong makagalaw, siya ang nagsilbing paa at kamay ko habang naroon. Hands on ito sa pag-aalaga sa akin lalo na kay baby Marthina. May mga pagkakataong namumuyat ito at talagang siya ang nagpapatulog. Nakakatuwa naman dahil kilalang kilala nito ang hele ng Daddy niya with matching lullaby pa. Tunay na wala na akong mahihiling pa. Kasama ko na ang lalaking pinakamamahal ko at ang prinsesa kong napakaganda. Sulit lahat ng hirap at pagod na naramdaman ko simula ng dalhin ko siya sa sinapupunan sa loob ng siyam na buwan.
Wala kaming pagsidlan ng kaligayahan. Ang mga magulang ko ay mukhang ayaw ng magsiuwi sa Manila dahil giliw na giliw sa anak namin. Ayon aa mga i
