SA unang pagkakataon ay nasilayan ni Aniya ang luha ni Lucian. Ngunit ang nasilayan niyang lungkot at sakit sa mga mata nito ay nagdulot ng matinding emosyon sa kaniya.
“She’s gone,” sabi nito.
Marahas siyang tumayo at tumakbo palabas ng chapel. Ang bigat ng mga paa niya, tila hindi siya umaalis sa kaniyang puwesto habang pilit inaabot ang operating room. Lumamlam na ang paningin niya dahil sa walang humpay na pagdaloy ng luha mula sa kaniyang mga mata.
“Nanay!” sigaw niya.
Umalingawngaw ang kaniyang tinig sa buong pasilyo. Pagdating sa operating room ay kinalampag niya ang pinto. Ngunit may malalakas na brasong yumapos sa kaniya buhat sa likuran.
“Bitawan mo ‘ko! Nay! ‘Wag mo ‘kong iwan!” naghihinagpit niyang sigaw habang nagpupumiglas.
Umugong sa tainga niya ang pamilyar na tunog
