NAG-IPON ng tuyong sanga ng kahoy si Lucian para panggatong. May dala naman silang bigas at karne ng manok na lulutuin. Nasa likod siya ng bahay at nagawi roon si Tedio. May dala itong buong kambing na kapapatay lang ata at tumutulo pa ang dugo mula sa nalaslas na leeg.
“Heto ang masarap na karne,” sabi nito at itinaas pa ang pobreng hayop na patiwarik.
“Where did you got that?” seryoso niyang tanong.
“Pakalat-kalat ito sa kalsada kaya hinuli ko. Burara ang amo, eh.”
He tilted his head. “You’re heartless,” komento niya.
“Wala tayong choice, Lucian. Ang maliliit na hayop ay pagkain natin.”
“Pero sa iyo, hindi sapat ang karne ng hayop.”
“Matagal kong iniwasang kumain ng tao, Lucian. Nagsawa rin ako pero ang pagpatay ay hindi ko maiwasan.”
“Dahil likas na sa iyo ang pagkitil ng buhay!
