“Saan ba ang bahay mo? Ihahatid na kita,” saad sa kanya ni Jeremiah habang tinatahak na nila ang tahimik na kalsada. Ang mga puno sa gilid, sumasayaw sa hangin.
“Ah… Huwag na. Okay na ’ko diyan sa labas,” tanggi niya. Hindi pwedeng malaman ni Jeremiah na sa mansyon siya ng mga Fisher nakatira. Ang mga daliri niya, mahigpit sa strap ng bag.
“Isa pa, baka may pupuntahan ka. Out of way pa ’ko,” saad rin niya. Ang boses niya, pilit na magaan.
“Okay lang iyon. Hindi naman ako nagmamadali sa pupuntahan ko,” tugon nito sa kanya. Ang mga mata ni Jeremiah, saglit na sumulyap sa kanya bago bumalik sa kalsada.
“Nakakahiya. Huwag na, Jeremiah,” saad niya. Ang puso niya, medyo bumibilis.
Sinulyapan siya nito at bahagyang ngumiti sa kanya saka muling binalik ang mga mata sa kalsada. Ang ngiti
