“MAMA…”
Ang katagang iyon ang nagpagising sa natutulog na diwa ni Janicah.
“Baby, ‘wag munang maingay. Natutulog pa si mama,” mahinang saway ni Ezekiel sa batang kasama nito na si Kieran.
Sandaling pinigil ni Janicah na magmulat ng mga mata. Hindi niya alam pero may takot sa dibdib niya ng mga sandaling iyon. Gusto niyang isipin na panaginip lang ang lahat ng sinabi sa kaniya ni Ezekiel.
Pero ang marinig ang salita ng munting bata na nagngangalang Kieran sa tabi niya, isa iyong katibayan na totoo ang lahat. Na hindi iyon isang panaginip lang. Ramdam din niya ang unti-unting paninikip ng kaniyang dibdib at ang pag-iinit ng sulok ng kaniyang mga mata.
“Kay Tita Jenny ka muna,” ani Ezekiel.
Naramdaman ni Janicah ang paglundo ng kama. Senyales na tumayo na si Ezekiel mula sa pagkakaupo n
