NAPATAYO si Janicah mula sa kaniyang pagkakaupo sa sofa sa may salas. Dumating na ang kaniyang Nanay Lita at Tatay Julio.
Hindi maikakaila sa mukha ng kaniyang mga magulang ang pagkabahala. Siguro dahil alam na rin ng mga ito na alam na niya kung ano ba ang nangyari sa kaniya sa nakalipas na dalawang taon.
Sinalubong niya ang mga ito at nang makalapit ay mahigpit niyang niyakap ang kaniyang ama’t ina. Gusto niyang iparamdam sa mga ito na okay lang siya.
“Janicah, anak,” bulalas ni Nanay Lita na mahigpit din siyang niyakap. “Patawad kung isa kami sa hindi agad masabi sa iyo ang totoo.”
“Nanay, okay na po. Nauunawaan ko na kung bakit. Napaliwanag na rin po sa akin ni Ezekiel.”
“Mahal na mahal ka namin ng nanay mo, anak,” ani Tatay Julio na hindi napigilan ang pamamasa ng mga mata. “Maka
