KAHIT NA anong pahid ni Janicah sa luhang naglalandas sa kaniyang pisngi ay may kasunod pa rin iyon na tutulo. Hindi maubos ang luha niya. Hindi dahil sa lungkot. Pero dahil sa saya.
Unang salita na paulit-ulit na binibigkas noon ni Kieran ay ang salitang ‘Mama’.
Buong akala niya ay ang papa nito ang una nitong tatawagin o ‘di kaya naman ay ang palaging kasama nito na lolo’t lola nito, na mga magulang ni Ezekiel.
Tahimik siyang lumuluha nang mapasukan siya ni Ezekiel sa silid nila. Akala nito ay kung napaano na siya dahil ganoon na lang ang pagtakbo nito palapit sa kaniyang kinaroroonan.
“What happened?” agad pa nitong tanong. Naupo si Ezekiel sa gilid ni Janicah na noong mga sandaling iyon ay nasa kanilang higaan. Bumaba ang tingin ni Ezekiel sa cell phone na hawak niya. Saka lang nit
