“KAIN ka lang nang kain, anak,” ani Nanay Lita nang puntahan nito si Janicah isang hapon sa hacienda. Kasama nito ang kaniyang Tatay Julio.
Napangiti si Janicah. “‘Nay, kung puwede lang kainin lahat ng ‘yan, ginawa ko na. Pero sa ngayon, may limit lang po ‘yong kaya kong kainin.”
“Pagpasensiyahan mo na ang Nanay mo, Janicah, anak,” nangingiti ring wika ng kaniyang Tatay Julio. “Kung puwede nga lang lutuin ang lahat ng paborito mo ay niluto na ng nanay mo, eh. Sabi ko nga, bawal pang biglain ang tiyan mo.”
“Okay lang po, ‘Tay,” aniya. “Salamat po sa effort, ‘Nay,” aniya sa kaniyang ina na hinagkan pa ito sa pisngi nito. “Kakain po ako sa abot ng makakaya ko.”
“Anak, ‘wag mong pilitin ang sarili mo. Basta matikman mo itong niluto ko, masaya na ako.”
May ngiti sa labi na mataman niyang p
