Freyah.
Time has passed…
Akala ko’y isa lamang iyong halusinasyon nang makita kong nakatayo sa aking harapan si Gillian—mas kilala sa pangalang Archie.
Ilang ulit akong kumurap, umaasang maglalaho siya. Ngunit nanatili siyang naroon, tahimik na nakatingin sa akin, habang unti-unting namumuo ang luha sa kanyang mga mata. Lumapit ako at marahang hinaplos ang kanyang pisngi. Baka imahinasyon ko lang ito, bulong ko sa sarili, baka hindi naman totoo.
“Oh my God… ikaw nga,” nanginginig kong sambit. “Salamat at nagising ka na.”
Mahigpit ko siyang niyakap. Sa sandaling iyon, tuluyan nang kumawala ang luha mula sa aking mga mata.
“F-Freyah…” hirap niyang bigkasin ang aking pangalan. “P-paano ako nabuhay? Pinatay ako ni Lazarus… malinaw kong narinig ang sinabi niya—ikaw ang isusunod niya. Kaya
