NAGPAALAM si Troy sa mga magulang upang puntahan si Moneth. Pinagamit sa kanya ng ama ang isa sa mga bulletproof car. Kahit ayaw niya sana, pinagbigyan na lang niya ang kahilingan nito upang hindi mag-alala sa kanya.
Nang makarating siya sa mansion ng pinsang si Cain, doon ni Troy sa harap ng main door ipinarada ang sasakyan, saka tinungo ang kwarto ni Moneth. Hindi na siya kumatok—tahimik siyang pumasok sa loob.
Agad siyang nakaramdam ng matinding awa nang makita si Moneth na nakaupo sa sofa, namumugto ang mga mata; umiiyak pa rin.
“Baby Unano, naririto na ako.”
Agad siyang lumapit kay Moneth at bahagyang hinalikan ito. Mabilis lang iyon—isang dampi na puno ng pananabik at pagpipigil. Ayaw niyang pahintulutan ang sarili na madala; nais niyang sa araw ng kanilang kasal, malinis at buon
