My Brother's Collateral

CHAPTER 4

Dinala ako ng lalaking si Vaughn sa isang Sunseeker Sport Yacht 75 na nakahinto sa gitna ng karagatan. Ayaw ko pa sanang sumakay at mas gusto na lang manatili sa jet ski, baka sakaling mapatakbo ko ito pabalik ng Isla at makatakas ako mula sa kaniya.

Pero wala pa rin akong nagawa nang ilahad na ni Vaughn sa akin ang isang kamay nito at binigyan na ako ng seryosong tingin na para bang binabalaan na ako.

Kaya naman sa takot ko ay tinanggap ko na lang ang kamay niya at sumakay na sa yate.

But the moment we stepped inside, I froze in surprise. May mga ibang tao pala sa yate, nasa walo sila at lahat ay mga lalaki. Some had guns tucked discreetly at their waists, while others lounged around playing chess and cards. But the instant they noticed our arrival, every conversation died down, and all eyes turned toward us.

“Welcome back, boss!” they greeted in unison. Pero nang makita ako ay huminto na ang tingin nilang lahat sa akin.

Natakot naman ako at nahawak bigla sa braso ni Vaughn, dahilan para mapahinto ito at napalingon bigla sa akin.

“A-Ano po ba ang ginagawa natin dito?” I asked softly, my voice barely above a whisper, my lips trembled despite my efforts to stay calm.

Vaughn looked at me for a moment.

Nang mapansin nito ang takot ko ay pasimple naman sumenyas sa mga lalaki, at doon ay mabilis nang iniwas ng mga ito ang tingin sa akin, bumalik na sa kanilang ginagawang paglalaro, acting as though they hadn't been staring at me just seconds ago.

Pero tuluyan na akong natakot, dahil bakit sila may mga baril? Hindi naman sila mukhang mga pulis o sundalo. Mukhang hindi sila pangkaraniwan base sa kanilang mga mukha at pangangatawan.

Mga gangster ba sila?

Sa isang gangster ba si Kuya nagkautang?

Sa isipin na gano'n nga ay parang mas natakot ako, hindi lang para sa sarili ko kundi para na rin kay Kuya.

Itsura pa lang ng mga lalaking ’to ay parang sila ’yong klase ng mga tao na sanay nang gumawa ng krimen. I wasn't judging them based on their appearance alone, pero gano'n talaga ang tingin ko sa kanila base sa kanilang mga itsura at awra. Malalaki rin ang kanilang mga katawan at ang tatangkad katulad ni Vaughn na nasa 6’5” ata ang taas. Halos karamihan sa kanila ay may mga tattoo pa sa leeg at mga braso na para bang bagong labas lang ng mga kulungan.

“Follow me,” Vaughn said calmly.

I didn't argue. Still holding onto his arm, I followed him deeper into the yacht. Seawater continued dripping from my soaked clothes and hair, leaving small puddles behind with every step I took. Basa na rin si Vaughn pero konti lang, hindi katulad ko na talagang basang-basa.

Eventually, he led me into a private cabin. And the moment we stepped inside, I finally released his arm and stopped near the door. The cold air from the air conditioner immediately wrapped around my body, making me shiver. Napayakap na lang sa sarili ko dahil sa sobrang lamig.

Vaughn stopped a few feet away and turned to face me.

“Take a shower,” mahinahon na utos nito sa akin at sumenyas pa ang ulo papunta sa nakasaradong pinto. “The bathroom’s over there.”

Pero imbes na sumunod sa kaniyang utos ay nanatili lang ako sa aking kinatatayuan at napayuko lang ang ulo habang yakap pa rin ang aking sarili.

“A-Ano po ba talaga ang gagawin mo sa akin at dinala mo ako rito?” I asked quietly. “Ano po ang b-binabalak mo sa akin?” I hated how nervous I sounded, but I couldn't help it.

Hindi ako sinagot ni Vaughn pero ramdam ko ang titig nito sa akin.

The longer he remained silent, the more uncomfortable I became.

I bit my lower lip and tried to steady my breathing.

Then I heard his footsteps.

Humakbang na si Vaughn palapit sa akin, at doon ay napaatras naman ako habang nanatili pa ring yakap-yakap ang aking sarili.

Pero nahinto ang pag-atras ko nang tumama na ang likod ko sa nakasaradong pinto, wala na akong maatrasan pa. Doon na ako unti-unting nag-angat ng tingin. But the moment I did, my breath caught in my throat. Vaughn was standing right in front of me, far closer than I had expected, close enough that I could see every detail of his face. Close enough that I could feel his presence surrounding me. Nakayuko na ito sa akin, kaya halos maduling ako sa pagtingin sa kaniya.

Napatitig na ako sa mukha nito.

He had striking pale grey eyes with central heterochromia — a ring of deep slate‑blue radiating outward from dark pupils. Napakaganda ng kulay ng mga mata niya at ang talas din tumingin. His jawline was sharp and well-defined, parang dating may balbas sa panga at baba pero bagong ahit kaya malinis pa rin tingnan. Napakatangos din ng ilong niya with a subtle ridge along the bridge that somehow made him even more attractive. His eyebrows were perfectly shaped, neither too thick nor too thin, framing his eyes effortlessly. His lips were naturally reddish and looked impossibly fresh, as though they had been sculpted with meticulous care. The shape of his lips was perfectly balanced, with a defined cupid’s bow and a fuller lower lip that softened the otherwise sharp features of his face. Ang buhok niya ay medyo curly at slight brown, mahaba rin ng konti.

Guwapo siya kung titingnan at napakatangkad, pero walang epekto sa akin. Hindi ganitong klase ng mga lalaki ang type ko. Masyado siyang matanda para magustuhan ko, kasing edad niya lang yata si Kuya na nasa 28 years old na.

“Bakit, mas gusto mo bang may gawin ako sa ’yo?” he asked softly, his voice was low and rough, dangerously calm. “What exactly do you want me to do to you, hmm? Tell me…”

I swallowed hard.

Lumakas muli ang kaba ko.

“I-Ibalik mo na po ako sa Isla,” pautal-utal kong sagot na halos hindi lumabas sa aking bibig dahil sa hina. “K-kasi po kapag nalaman ni Kuya na wala na ako sa Isla, panigurado magagalit ’yon at mag-aalala sa akin—”

“So what?” The sharp interruption instantly silenced me. His expression had changed, the amusement in his beautiful grey eyes was gone. “What makes you think I care?” he asked coldly.

My throat tightened. I swallowed hard again. Hindi ko na alam pa ang isasagot at napatitig na lang sa kaniyang mga mata.

“How old are you?” tanong na nito sa akin at nakatitig na rin sa mga mata ko habang hawak pa rin ng isang kamay ang pisngi ko.

“S-Sixteen po.”

His hand paused against my cheek. His eyes searched my face.

“You”re too young . . .” he whispered. “You look fourteen.”

Napalunok lang ako at lumakas lang ang kaba.

Nang hindi na ako sumagot ay muli nang humaplos ang kamay nito sa pisngi ko pababa sa aking ibabang labi.

Hindi na ako nakatiis pa at lakas loob ko nang tinabig ang kamay nito. “H-Huwag niyo po hawakan ang pisngi ko. My skin is very sensitive. I break out easily.”

Umarko bigla ang isang kilay nito sa sinabi ko. “My hands are clean.”

“Kahit na po.” Nag-iwas na ako muli ng tingin. “They may look clean, but there are still bacteria and other microorganisms on them that you can only see under a microscope.”

A low laugh escaped him. “You’re that sensitive, huh?” he mused. “What a fussy girl.” Pinitik na nito ang noo ko na kinadaing ko naman.

“Ah!” Napahaplos na lang ako sa aking noo at nakasimangot siyang tiningnan nang masama.

“Ligo na doon.”

I frowned. “Ayoko po. Ibalik mo na lang po ako sa Isla—”

“Ayaw mong maligo?” Muli nang sumeryoso ang ekspresyon nito sa akin. “Gusto mo bang samahan pa kita at paliguan?” Nilapit na nito ang mukha sa akin na halos kinasinghap ko sa gulat lalo na nang haplosin na nito muli ang pisngi ko gamit ang likod ng kaniyang kamay. “Sabagay, kapag baby pa… kailangan pang paliguan—”

“H-Hindi po!” I smacked his hand away before he could finish. Hindi ko na ito hinintay pang makapagsalita muli at tumakbo na ako papunta sa nakasaradong pinto—mabilis ko itong binuksan.

Pagkapasok ko sa loob ay mabilis kong sinara agad ang pinto at napasandal na lang ako. Habol ko na ang paghinga nang mapag-isa na sa loob. Hanggang sa hindi na ako mapakali pa. Nagpalakad-lakad na ako sa loob habang kagat-kagat ang aking thumb.

Ano na ang gagawin ko ngayon? Paano pa ako makakatakas nito? Hahanap ba ako ng tiyempo para makatalon sa yate na ’to at lumangoy na lang pabalik sa Isla? Pero paano ko naman gagawin ’yon? Ni hindi ko na alam kung saang parte na kami ng karagatan, at paano na lang kung habang lumalangoy ako pabalik ay pagpiyestahan ako ng mga pating?

Nakakainis!

Natatakot na ako.

Dapat pala dinala ko na lang ang phone ko nang lumabas ako ng rest house na ’yon. Baka sakaling matawagan ko pa si Kuya at makahingi ng tulong sa kaniya. Nakakatakot na ako na baka kung ano pa ang gawin sa akin ng mga lalaking ’yon dito, paniguradong walang tutulong sa akin kahit patayin pa nila ako.

Hindi ko na napigilan pa ang sarili ko at tahimik na akong umiyak habang palakad-lakad pa rin sa loob at balisang-balisa. Everything about this situation terrified me. The strange yacht. The armed men outside. The fact that I had no idea where I was or what was going to happen next.

Pero makalipas ang halos limang minuto ay nagulat na lang ako sa biglang pagkatok sa pinto mula sa labas.

“H-Hindi pa po ako tapos!” pautal kong sigaw.

Hindi na ito kumatok pa dahil sa pagsagot ko.

Napapunas na lang ako sa aking luha at wala nang nagawa kundi hubarin na lang lahat ng suot ko bago pumasok na ng shower room.

Naligo na ako at parang nag-alangan pa kung gagamit pa ba ako ng mga sabon at shampoo na hindi naman akin. Kompleto ng mga gamit na pampaligo sa loob ng bathroom pero panlalaki naman lahat.

Sa huli ay napilitan na lang akong gumamit, dahil ayoko naman mag-amoy dagat. Ang baho kaya kapag natuyo ang dagat sa katawan ng tao, nagiging amoy isda minsan.

Pero habang kasarapan ako sa pagligo ay narinig ko muli ang sunod-sunod na pagkatok.

Nainis naman ako, kaya imbes na sagutin pa ay hinayaan ko na lang ito. Bahala siya maghintay!

“Ano—hindi ka pa ba tapos?” rinig kong tanong nito mula sa labas at hininto saglit ang pagkatok.

Pero imbes na sumagot ay napairap lang ako sa nakasaradong pinto at pinagpatuloy lang ang pag-shampoo sa buhok ko habang nakapikit pa ang mga mata dahil sa bula.

“Sumagot ka kapag tinatanong kita!”

Umismid lang ako at hindi pa rin sumagot. Matapos lagyan ng shampoo ang buhok ko at pabulain ito ay tumingala na ako sa shower at pinikit ang mga mata para mabanlawan na nang mabuti ang buhok ko.

Ngunit habang nakapikit ay may kung ano akong narinig na parang tunog ng pagbukas ng pinto. Napahinto naman ako sa paghugas sa buhok at minulat na ng konti ang isa kong mata para makita kung ano ba.

Pero gano'n na lang ang gulat ko at tuluyang paglaki ng aking mga mata nang makita si Vaughn na nakatayo habang nakatingin sa akin. Nakaawang pa ng konti ang labi nito na para bang hindi makapaniwala sa nakikita.

“Ah!” Malakas na akong napatili at mabilis na napayakap sa katawan ko para takpan ang aking kahubaran. “L-Lumabas ka po!”