Chapter 2
956 Words
Michaela's Point of View
Dahan-dahan akong nagising na tila ba may mabigat na ulap na nakapatong sa aking ulo. Para akong hinahatak pabalik ng antok, ngunit pilit kong nilabanan iyon hanggang sa tuluyan kong mamulat ang aking mga mata. Isang banyagang kisame ang bumungad sa akin, malinis, maputi, at may disenyo na hindi ko pa kailanman nakita sa sarili naming bahay. Ilang segundo akong nanatiling nakatulala, pilit inuunawa kung nasaan ako.
Unti-unti akong napabangon mula sa malambot na kama na tila ba nilalamon ang aking katawan sa sobrang lambot. Napatingin ako sa paligid. Ang silid ay napakaganda, tila ba pag-aari ng isang taong may mataas na katayuan sa buhay. Ang mga kurtina ay marahang sumasayaw dahil sa hangin, at ang liwanag ng araw ay marahang pumapasok, nagbibigay ng kakaibang init sa malamig na kwartong iyon.
Kasabay ng paggalaw ko ay ang biglaang pagkirot ng aking ulo. Napapikit ako at napahawak sa aking sentido.
"Ano ba ang nangyari?" mahina kong bulong, tila ba ako lamang ang nakakarinig sa sarili kong tinig.
Pinilit kong alalahanin ang mga nangyari kagabi. Ang tanging malinaw lamang sa akin ay ang kasiyahan, ang ingay, ang musika, at ang sunod-sunod na baso ng alak na hindi ko namalayang naubos ko. Hindi ako sanay sa ganoon. Hindi ako ganoong klaseng babae.
Muli kong iminulat ang aking mga mata, ngunit sa pagkakataong iyon ay agad akong natigilan. Nanlaki ang aking mga mata nang mapansin ko ang aking sarili.
Hubad.
Tuluyang nagising ang aking diwa.
"D-Damn! Anong nangyari!" bulalas ko habang napapatakip sa aking bibig.
Nanginig ang aking mga kamay habang pilit kong inaalala ang mga pangyayari. Alam ko sa sarili ko na hindi si Gerald ang kasama ko. Hindi siya. Hindi niya ako kayang gawin iyon. Ngunit kung hindi siya, sino?
Sino ang lalaking iyon?
Hindi ko maalala.
At iyon ang pinakamasakit.
Unti-unting pumatak ang mga luha mula sa aking mga mata. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Ang bagay na iningatan ko sa loob ng napakaraming taon ay nawala na lamang nang ganoon kadali. Hindi man lang sa taong mahal ko. Hindi man lang sa taong kilala ko.
Napahigpit ang hawak ko sa kumot habang pilit kong pinipigilan ang paghikbi.
Bakit ganito?
Sa gitna ng aking pagkalito at sakit ay may napansin ako sa aking kamay. Isang singsing. Kumislap iyon sa liwanag ng umaga, tila ba may sariling liwanag. Dahan-dahan ko itong inangat at pinagmasdan.
Mukha itong mamahalin. Hindi ito simpleng alahas lamang. Para itong isang simbolo ng isang bagay na mas malalim, mas seryoso.
Para itong singsing ng kasal.
Napakunot ang aking noo. Bakit may ganito ako?
Agad akong napatingin sa paligid at doon ko napansin ang isang nakatiklop na papel sa ibabaw ng mesa. May kaba sa dibdib kong lumapit ako roon at dahan-dahan itong kinuha.
Binasa ko ang laman ng sulat.
"I’ll step out for a while because I have a meeting to attend. Get some rest first. I’ll be back soon.
Your husband."
Para akong binagsakan ng langit at lupa.
"Husband?" mahina kong sambit.
Hindi ito maaaring mangyari.
Hindi ako kasal.
Hindi ko kilala ang lalaking iyon.
Agad kong tinanggal ang singsing sa aking daliri at inilapag iyon sa mesa na parang ito ay isang bagay na nakakapaso. Hindi ko kayang tanggapin. Hindi ito totoo.
Tumayo ako mula sa kama ngunit agad akong napaigik. Napahawak ako sa aking katawan dahil sa sakit na aking naramdaman. Napapikit ako nang mariin.
Doon ko rin napansin ang mantsa ng dugo sa puting kumot.
Hindi na kailangan ng paliwanag.
Lalong bumigat ang aking dibdib.
Napakagat ako sa aking labi habang pinipigilan ang pag-iyak. Hindi ito ang gusto kong mangyari. Hindi ganito.
Mabilis kong tinipon ang aking mga damit na nakakalat sa sahig at isa-isang sinuot. Hindi ko na inisip kung maayos ba ang pagkakasuot ko. Ang mahalaga ay makaalis ako sa lugar na iyon.
Bago ako tuluyang lumabas ay napatingin ako sa silid sa huling pagkakataon. Isang lugar na naging saksi sa isang bagay na hindi ko kailanman makakalimutan.
"Hindi na talaga ako mag-iinom," mahina ngunit matigas kong sabi sa sarili ko.
Pagdating ko sa bahay ay bumungad sa akin ang pamilyar na tanawin. Ang maliit naming tahanan, simple ngunit puno ng alaala. Nakita ko si papa sa kusina, abala sa paghahanda ng almusal.
Nagulat siya nang makita ako.
"Anak? Anong nangyari sa iyo? Bakit parang ang haggard mo," nag-aalalang tanong niya habang lumalapit sa akin.
Napayuko ako, hindi makatingin sa kanyang mga mata.
Lumapit pa siya at tila may naamoy.
Napaatras ako ng bahagya.
"Anak, nag-inom ka ba?" seryoso niyang tanong.
Hindi ko kayang magsinungaling sa kanya.
"Papa, sorry. Hindi ko alam na mag-iinom pala sila sa kaarawan ng kaklase ko," sagot ko habang pilit na pinapanatiling normal ang aking boses.
Napabuntong hininga siya.
"Maligo ka muna. Ipagluluto kita ng hangover soup. Itong batang ito talaga. Mabuti na lang at maayos ka lang," sabi niya, may halong pag-aalala at lambing.
Napakagat ako sa aking labi.
Kung alam lang niya.
"Okay, papa. Salamat," tugon ko.
Habang papasok ako sa aking kwarto ay hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya. Siya na lamang ang natitira sa akin. Siya na lamang ang pamilya ko.
Iniwan kami ni mama. Iniwan niya kami sa gitna ng mga utang at problema. At si papa ang sumalo sa lahat.
Kaya ginawa ko ang lahat para makatulong. Para makaahon kami. Para mabayaran ang mga kasalanan na hindi naman ako ang may gawa.
Ngunit ngayon, may sarili na akong lihim.
Isang lihim na hindi ko alam kung paano haharapin.
Isang lihim na maaaring magbago ng lahat.
Napapikit ako habang unti-unting bumibigat ang aking dibdib.
Hindi ko talaga mapapatawad ang Ina ko sa pag-iwan sa amin.
At ngayon, hindi ko rin alam kung mapapatawad ko ang sarili ko sa nangyari kagabi.
****
LMCD22
- Writer
