LAURA’S Point of View
Mag-aalas dies na ng gabi pero wala pa din si Syd. 'Di ako mapakali at makatulog, ewan ko ba kung bakit. Iba ang nararamdaman ko! Dumagdag pa yung mga security guard na pinadala ni Syd. Sinusubukan ko naman tawagan si Syd pero busy sa line. Naisip ko na baka may mga kausap na importanteng tao.
Paakyat akong muli sa kwarto nang mag-ring ang cellphone ko. Sa pag madaling sagutin iyon ay hindi ko na tinignan ang caller name. Pag sagot ko ay isang iyak ang naririnig ko. Nagtataka ako kaya naman napatanggal ako ng telepono sa aking tenga para tingnan kung sino ang tumatawag, ngunit unknown number iyon.
"Hello? Hello?" paulit-ulit kong sabi sa kausap ko. Puro iyak lang ito at panay hikbi. "Amanda? Amanda, ikaw ba ‘yan? Ano bang nangyayari? Bakit ka umiiyak?" pag-aalalang
