NANG MAKALAYO sa kinainan ng almusal ay saka lang bumagal ang paglalakad ni Nastya. Pagkuwan ay hinarap niya si Kirst na nakasunod sa kaniya. Huminto rin ito sa paglalakad.
“Ang lakas ng radar ng kapatid ko,” aniya rito. Huminga siya nang malalim. “Hindi mo kailangang mailang kay Primo. Siya ‘yong pinaka-ka-close ko sa mga kapatid ko. At kung ano man ang nalaman niya, sigurado ako na mananatiling tikom ang bibig niya hanggat hindi ako ang unang nagsasalita. I can tell him a secret.”
Tumango si Kirst. “Wala rin namang kaso sa akin kung malaman man ‘yon ni Primo dahil wala akong balak na itanggi. Lalo na sa mga naghihinala sa atin.”
Sumandal siya sa pader sa may pasilyo at matamang pinagmasdan si Kirst. Pinag-krus pa niya ang kaniyang mga braso sa may dibdib niya. “Wala ka talagang aatras
