ARGUS POV.
GABI, na, ngunit hindi pa rin ako mapalagay sa higaan. Ginugulo ng aking mga iniisip si Aneth. Sa huli, bumangon ako at nagtungo sa veranda. Malamig ang simoy ng hangin. Wala ni isang bituin sa kalangitan; nagtatago rin ang buwan. Sa pakiramdam ko, hindi magtatagal at babagsak ang ulan.
Sumandal ako sa pader at minasdan ang kalawakan ng lungsod. Nagniningning ang iba’t ibang ilaw… kung pagmasdan, mistulang mga dekorasyong pang-Pasko. Tamang-tama, ilang araw na lang at sasapit na ang kapaskuhan. Ngunit ni katiting na saya, wala akong maramdaman. Ang puso’t isipan ko’y iisa ang okupado… si Aneth.
Simula nang bumalik siya sa kanyang mansion, palagi na siyang abala. Ayaw ko naman siyang gambalain, at wala na rin akong maidadahilang dahilan. Ngunit hindi ko na matiis ang hindi siy
