Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Adelina kasabay ng pagkasa niya ng kanyang baril. Malamig ang titig na ipinupukol niya sa direksyon ng mansyon kung nasaan si Maximo. Singlamig ng simoy ng hangin ang kanyang mga titig, ngunit sing-init ng nagbabagang apoy ng impyerno ang alab ng damdamin niya; ng kagustuhan niyang tapusin ang lahat sa gabing ‘to.
“Adelina, malapit na kami. Huwag kang susugod nang mag-isa,” rinig niyang sambit ni Pablo sa earpiece. “Please...”
“Pasensya ka na Pablo, pero hindi ko ‘yan magagawa,” malamig niyang sagot. “Uumpisahan ko ang gulo, humabol na lang kayo,” dagdag niya saka mabilis na tumakbo pasulong sa mansyon.
Napansin siya ng mga nakarondang guwardiya, pero hindi na niya ito binigyan pa ng pagkakataon na makapalag pa. Sabay niyang binutasan
