I keep on walking. Bahala na kung saan dalhin ng mga paa. Makakarating din naman siguro ako kung saan ako pupunta.
Hindi ko alam kung ilang minuto o oras na akong naglalakad, pero alam kong nakalayo na ako sa lugar na iyon. Nakalayo na ako sa taong dahilan ng pananakit ng aking puso. Ramdam ko na ang pamimintig ng mga paa ko. Masakit at nakakangalay na pero wala nang mas sasakit pa sa puso ko na kanina pang nadudurog at hindi ko alam kung mabubuo pa ba.
It is not just the pain… it is about the person who it came from. Deep down I already know the truth, but I tried to turn blind eye. Umasa pa kasi ako na baka mali pala ang iniisip ko. Baka nasobrahan lang ang mga tumatakbo sa isip ko. Baka sakaling may pag-asa pa? Ngunit natapos ang gabi na uuwi akong basag.
Narinig k
