“May problema ba, mahal?” nag-aalalang tanong ko sa kaniya.
Hawak ko ang mga kamay niya na nasa pisngi ko, na ako rin naman ang naglagay ro’n. Ang mga tingin na ibinibigay niya sa akin ay kasing-lamig ng gabi at lugar na kinaroroonan namin.
I tried my best to still smile at him. Isang ngiti na puno ng pagkukunwari.
Ilang minutong katahimikan ang muling namayani sa aming dalawa. Gusto ko muling marinig ang boses niya, kahit sa ganoon man lang ay maramdaman kong magkasama kami ngayon. Hindi iyong ilang pulgada lang ang layo namin sa isa’t-isa pero pakiramdam ko ay mag-isa lang ako rito. Pakiramdam ko ay aparisyon lang itong kaharap ko dahil wala akong maramdamang kahit ano mula sa kaniya.
I waited patiently for him to speak but when it came, I just wish he didn’t ta
