Pag-uwi ko, mas lalo lang gumulo yung isip ko.
Si Gareth umuwi na rin sa mansyon nila kanina. Ako naman, mag-isa ulit dito sa apartment.
Hindi ako kumain. Hindi dahil hindi ako gutom... kundi dahil hindi ko maintindihan yung nasa isip ko.
Yung bata. Yung lalaki sa simbahan.
Yung tingin nilang pareho na parang may alam tungkol sa'kin.
Umupo ako sa sofa at binuksan yung laptop ko. Kahit paulit-ulit ko ng tinitipa ang pangalan ko sa searchbar ay wala akong mahanap na pwedeng makapagsabi sa nakaraan ko, sa buong pagkatao ko.
Nag-post pa ako dati—kahit mga pictures ng shop, events, flowers. Pero kahit isa... walang engagement na makakatulong sa'kin. Walang comments na nagsasabing "kilala kita."
Walang messages na nagsasabing "ikaw 'yan dati."
Napahawak ako sa ulo ko.
"Wala ba talagan
