Mavi Yılmaz
Evin çalışanları sofrayı toplarken Ahmet kahve getirmelerini söyledi. Kızlardan biri hemen onayladı ve mutfağa koştu. Tam konuya girecekken Kumru benden önce davrandı:
“Biz bugün çarşıya gitmek istiyoruz,” dediğinde Emir’in bakışları hızla ona çevrildi.
“Ne çarşısı, Kumru?”
“Yani Mardin’de çarşı var ya, orası işte. Sürayini çöreği yeriz hem, bayadır yemiyorum,” dediğinde dalga geçtiğini düşündüm. Çünkü Emir’in sorusu bu cevabı almak için değildi.
“Olmaz!” diye çıkıştı Emir. Arya ve Ezo ise bu muhabbete dahil olmak istemiyorlardı.
Maviş bakışlarımı Afran’a çevirdim ve yavru köpek edasıyla bakmaya başladım. Kumru’nun dışarı çıkmak istemesi beni de sevindirmişti; bu benim için de iyi olurdu.
“Çıksak ya,” derken öyle hevesli söyledim ki Afran anında onayladı.
“Nasıl yani,”
