Chapter 2
951 Words
3rd Person's Point of View
Napalunok si Mikhaela habang nakatitig sa apat na armadong lalaking unti unting lumalapit sa kaniya.
Ang malamig na hangin ng gabi ay tila mas lalong bumigat habang ang madilim na eskinita ay nilalamon ng nakabibinging katahimikan.
Wala siyang dalang armas.
Wala rin siyang kasamang bodyguard.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon ay naramdaman niyang wala ang lahat ng pribilehiyong ipinagkaloob ng apelyidong dala niya.
Isa lamang siyang babaeng napapalibutan ng panganib.
Lumawak ang mapanuksong ngiti ng isa sa mga lalaki.
"Ohh... Mukhang jackpot tayo."
Pinagmasdan siya nito mula ulo hanggang paa.
"Sobrang ganda pala talaga ng unica hija ng mafia boss."
Mahigpit na napakuyom ang kamao ni Mikhaela.
"I will tell my dad about this."
Sabay sabay na nagtawanan ang apat.
"Kung makakapunta ka pa sa kaniya."
Bago pa man siya makaiwas ay marahas siyang hinila ng isa sa kanila.
Nawalan siya ng balanse at napaupo sa malamig na semento.
Sinubukan niyang manlaban.
Sinipa niya ang isa sa mga ito at pilit na kumawala sa pagkakahawak sa kaniya.
Ngunit higit na malalakas ang mga ito.
"Huwag!"
Mariin niyang sigaw.
"Bitawan ninyo ako!"
Ngunit tila lalo lamang silang natuwa sa kaniyang paglalaban.
Unti unting bumilis ang t***k ng kaniyang puso.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil alam niyang kung walang darating ay wala siyang kakayahang makatakas sa gabing iyon.
"Help!"
Malakas niyang sigaw.
Paulit ulit na umalingawngaw ang kaniyang boses sa madilim na eskinita.
Subalit walang sumasagot.
Para bang nilamon ng gabi ang bawat sigaw niya.
Akmang lalapit muli ang isa sa mga lalaki nang biglang may isang malakas na suntok ang dumapo sa mukha nito.
Tuluyan itong tumilapon sa sementadong kalsada.
Nanlaki ang mga mata ng lahat.
Hindi nila namalayang may isa na palang lalaking nakatayo sa likuran nila.
Matangkad.
Nakasuot ng simpleng itim na kasuotan.
At ang pinakakapansin pansin sa lahat ay ang malamig nitong mga mata na walang bahid ng takot.
Tahimik lamang itong nakatayo.
Ngunit sapat na ang presensya nito upang mabalot ng matinding tensyon ang paligid.
"Sino ka?"
Galit na sigaw ng isa sa mga armadong lalaki.
Hindi ito sumagot.
Sa isang kisapmata ay mabilis itong kumilos.
Sunod sunod na bumagsak ang mga kalaban sa bawat suntok at sipa nito.
Sanay na sanay ang bawat galaw.
Malinis.
Eksakto.
At walang kahit kaunting pag aalinlangan.
Hindi man lamang siya hinihingal.
Parang ordinaryong gawain lamang para rito ang harapin ang apat na armadong kalaban.
Nanginginig na napaupo si Mikhaela habang tahimik na pinagmamasdan ang nangyayari.
Hindi niya maalis ang tingin sa estrangherong iyon.
Ilang segundo lamang ang lumipas ay tuluyan nang bumagsak sa lupa ang apat na lalaki.
Muling bumalot ang katahimikan.
Marahang lumingon ang binata kay Mikhaela.
Walang emosyon ang mukha nito.
"Are you hurt?"
Maikli nitong tanong.
Napakurap si Mikhaela.
Hindi niya inaasahang iyon ang unang itatanong nito.
Unti unti siyang tumayo.
"I'm fine."
Bahagya siyang ngumiti.
"Thank you."
Tumango lamang ang lalaki.
Akmang tatalikod na sana ito.
"Wait."
Napahinto ang binata.
Humarap itong muli sa kaniya.
"Please."
Lumapit si Mikhaela.
"Be my bodyguard."
Walang anumang pagbabago sa ekspresyon ng lalaki.
"No."
Direkta ang sagot nito.
Para bang walang halaga ang alok na narinig.
Natigilan si Mikhaela.
Sa buong buhay niya ay iyon ang unang pagkakataong may tumanggi sa kaniya nang walang pag aalinlangan.
"Alam mo ba kung sino ako?"
Kalmado niyang tanong.
Tumango ang binata.
"I know."
"Then why are you refusing?"
Sandaling natahimik ang lalaki.
"I'm not interested."
Pagkasabi niyon ay tinalikuran siya nito at tahimik na naglakad palayo.
Naiwan si Mikhaela na hindi makapaniwalang nakatitig sa papalayong anyo nito.
Hindi siya galit.
Sa halip ay mas lalo siyang naintriga.
"Interesting."
Mahina niyang bulong.
"I'll find you."
---
Pagbalik niya sa mansion ay sinalubong siya ng kaniyang ama na halatang nag aalala.
Mahigpit siya nitong niyakap nang matiyak na wala siyang malubhang sugat.
Nang ikuwento niya ang nangyari ay agad namang iniutos ng kaniyang ama na hanapin ang lalaking nagligtas sa kaniya.
Ilang araw ang lumipas.
Maraming tauhan ang ipinadala.
Ngunit tila naglaho na lamang ito na parang usok.
Unti unting nawalan ng sigla si Mikhaela.
Hindi na siya gaanong lumalabas ng mansion.
Hindi rin siya interesado sa anumang inihahandang luho para sa kaniya.
Napansin iyon ng kaniyang ama.
Isang umaga ay ipinatawag siya nito.
"Princess."
Mahinahon ang tinig ng kaniyang ama.
"Bakit ang tahimik mo nitong mga nakaraang araw?"
Wala siyang naisagot.
Napabuntong hininga na lamang siya.
"Halika."
Ngumiti ang kaniyang ama.
"May ipapakilala ako sa iyo."
Pagpasok niya sa malaking training hall ay agad niyang nakita ang sampung lalaking nakahanay sa unahan.
Lahat sila ay naghihintay na mapili bilang kaniyang personal bodyguard.
Isa isa niya silang pinagmasdan.
Ngunit bigla siyang natigilan.
Nasa pinakadulo ng hanay ang isang pamilyar na mukha.
Ang malamig na mga mata.
Ang seryosong ekspresyon.
At ang lalaking minsang nagligtas sa kaniyang buhay.
Nanlaki ang kaniyang mga mata.
Samantalang si Sebastian ay tila bahagyang nagulat din nang makilala siya.
"Dad."
Napangiti si Mikhaela.
"I think I've found my number one bodyguard."
Nagtatakang napatingin ang kaniyang ama sa mga lalaki bago muling tumingin sa kaniya.
"Mabuti naman."
Ngumiti ito.
"Akala ko mahihirapan kang pumili."
Hindi na sumagot si Mikhaela.
Dahan dahan siyang lumakad patungo kay Sebastian.
Huminto siya sa harapan nito.
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
Sa unang pagkakataon ay nakita niyang bahagyang nagbago ang ekspresyon ng binata.
Napakaliit lamang ng pagbabagong iyon.
Ngunit sapat na upang mapangiti siya.
"Looks like fate has other plans."
Mahina niyang sabi.
Hindi sumagot si Sebastian.
Tahimik lamang itong yumuko bilang paggalang.
Mula sa araw na iyon ay opisyal na itong naging personal bodyguard ni Mikhaela.
At hindi pa man nila alam ay iyon pa lamang ang simula ng kuwentong tuluyang magbabago sa kanilang mga buhay.
*****
LMCD22
- Writer
