Chapter 4
1148 Words
3rd Person's Point of View*
Nanlaki ang mga mata ni Mr. Suarez habang nakatingin kay Mikhaela. Ang malamig na pawis ay unti unting namuo sa kaniyang noo habang nanginginig ang mga kamay niya sa kaba.
Alam niya ang ibig sabihin ng mga salitang binitiwan ng dalaga.
Hindi iyon simpleng pananakot.
Kapag si Mikhaela ang nagsalita ay siguradong may mangyayari.
Agad niyang hinila ang braso ng kaniyang anak.
"Diana, magsorry ka!"
Napangiwi si Diana nang maramdaman ang higpit ng pagkakahawak ng kaniyang ama.
"Dad, masakit!"
Hindi pa rin siya binitiwan ng lalaki.
Sa halip ay lalo pa itong yumuko sa harapan ni Mikhaela na para bang nagmamakaawa.
"Ma'am, patawarin niyo na po siya. Bata pa po siya at wala pa pong alam."
Natawa nang mahina si Mikhaela.
Isang maikling tawa na walang bahid ng saya.
"Bata?"
Bahagya siyang tumagilid ng ulo habang pinagmamasdan ang mag ama.
"Nakikita ko namang matanda na siya para malaman ang tamang asal."
Nagtagis ang mga ngipin ni Diana.
Hindi niya matanggap ang paraan ng pakikipag usap ng babae sa kaniya.
"Why should I apologize?"
Nagulat ang lahat nang umirap pa siya at nagkibit balikat na para bang wala siyang ginawang mali.
Tahimik na napapikit si Mr. Suarez.
Pakiramdam niya ay tuluyan nang guguho ang mundong pinaghirapan niyang buuin sa loob ng maraming taon.
Bigla niyang pinalo ang balikat ng anak.
"Dad!"
Sigaw ni Diana habang napaatras.
"Did you just hit me?"
"You ungrateful child!"
Galit na nanginginig ang boses ng kaniyang ama.
"Apologize to Ma'am Mikhaela. Kung hindi mo gagawin iyan ay itatakwil kita sa pamilya ko!"
Biglang natahimik ang buong hallway.
Lahat ng empleyadong nakikinig ay hindi makapaniwalang umabot sa ganoong punto ang sitwasyon.
Nanlaki ang mga mata ni Diana.
"W What?"
Hindi siya makapaniwalang nakatitig sa ama.
"Gagawin mo lang iyon dahil sa babaeng iyan? Dad, I'm your only daughter."
Napapikit si Mr. Suarez bago siya muling yumuko kay Mikhaela.
"At ngayon hindi na."
Mabigat ang boses niya.
"Pasensya na po, Ma'am. Simula sa oras na ito ay wala na po akong anak. Tinatakwil ko na po siya."
Unti unting namutla ang mukha ni Diana.
Parang nawalan ng lakas ang mga tuhod niya.
Hindi niya akalaing mas pipiliin ng kaniyang ama ang isang estranghera kaysa sa sariling anak.
Ngunit ang hindi niya alam ay hindi ordinaryong babae ang nasa harapan niya.
Tahimik lamang na nakatingin si Mikhaela sa kanilang dalawa.
Unti unting umangat ang sulok ng kaniyang labi hanggang sa mabuo ang isang mapanganib na smirk.
"Very well."
Nanginig ang katawan ni Mr. Suarez.
Para sa kaniya ay sapat na ang dalawang salitang iyon upang maunawaan niyang may pag asa pa silang mapatawad.
Ngunit kabaligtaran naman ang naramdaman ni Diana.
Lalong sumiklab ang galit niya.
"Hey!"
Malakas niyang sigaw.
"Sino ka bang santisima ka para itakwil ako ng ama ko nang ganoon na lang?"
Unti unting naningkit ang mga mata ni Mikhaela.
Tumayo siya mula sa inuupuan.
Dahan dahan siyang lumapit kay Diana.
Ang bawat hakbang niya ay tila nagpapabigat sa hangin sa paligid.
"Santisima?"
Mahina niyang ulit.
"Oo."
Matapang pa ring sagot ni Diana.
"Iyon ang tawag ko sa iyo."
Tahimik na pinagmasdan ni Mikhaela ang babae mula ulo hanggang paa.
"Such a brat."
Bahagya siyang ngumiti.
"Mas brat ka pa sa akin."
Tumawa siya nang mahina.
"You should know things well."
Lumamig ang kaniyang tingin.
"Makapagsalita ka parang may ibubuga ka na sa buhay."
Saglit siyang huminto.
"At isa pa, wala ka namang pera."
Mas lalong tumalim ang tingin niya.
"Dahil pera iyan ng mga magulang mo."
Parang sinampal si Diana sa narinig.
Kitang kita ang pagkabasag ng kaniyang pride.
"What the!"
Namula ang mukha niya sa sobrang galit.
"You b*tch!"
Mabilis niyang itinaas ang kamay upang sampalin si Mikhaela.
Ngunit bago pa man dumapo ang kaniyang palad ay dalawang lalaking nakasuot ng itim ang mabilis na humawak sa kaniya.
Napasigaw si Diana nang maramdaman ang higpit ng pagkakahawak ng mga ito.
Nanigas ang lahat ng empleyado.
Hindi nila namalayang kanina pa pala nakabantay sa paligid ang mga tauhan ni Mikhaela.
Lalo silang napayuko.
Wala ni isa ang naglakas loob na makialam.
"Ma'am."
Mahinang tawag ni Mr. Suarez.
Punong puno ng takot ang kaniyang mukha.
"Anong gagawin ninyo sa anak ko?"
Dahan dahang lumingon si Mikhaela sa kaniya.
Muli niyang isinuot ang malamig na ngiti.
"Alam mo na ang mangyayari."
Mahina ngunit malinaw ang bawat salitang lumabas sa kaniyang bibig.
"Dahil binangga niya ang mafia heiress."
Parang tumigil ang pag ikot ng mundo ni Diana.
"M Mafia heiress?"
Nanginginig niyang ulit.
Hindi siya makapaniwalang nakatingin sa babaeng kanina lamang ay minamaliit niya.
Bigla niyang naalala ang mga babalang narinig niya noon tungkol sa pamilya ng pinakamalaking shareholder ng kumpanya.
Isang pamilyang walang sinuman ang nangangahas na banggitin ang pangalan.
Unti unting nanghina ang kaniyang katawan.
"N No."
Napaluha siya.
"S Sorry."
Sunod sunod ang pag iling niya.
"Hindi ko na po uulitin."
Tahimik na nakatingin si Mikhaela.
Walang kahit katiting na awa ang mababasa sa kaniyang mukha.
"Hmm."
Bahagya siyang ngumiti.
"Not a chance."
Lumipat ang tingin niya sa kaniyang mga tauhan.
"Kayo na ang bahala sa kaniya."
Agad na namutla si Diana.
"Please!"
Napaiyak siya habang pilit kumakawala.
"Ma'am Mikhaela!"
Lumuhod na rin si Mr. Suarez.
"Patawarin ninyo na po ang anak ko."
Ngunit hindi na lumingon si Mikhaela.
Tinalikuran niya ang mag ama.
Ilang hakbang na lamang sana ang kaniyang ilalakad nang bigla siyang huminto.
Para bang may naalala siya.
Bahagya siyang lumingon.
"By the way."
Napatingin muli sa kaniya ang mag ama.
"Update your family tree."
Mas lalo pang lumawak ang kaniyang ngiti.
"Wala na siya sa bunga mo doon."
Pagkasabi niya niyon ay muli siyang tumalikod.
Unti unting umalingawngaw ang tunog ng kaniyang mataas na takong habang naglalakad palayo.
Sa kaniyang likuran ay tanging iyak nina Mr. Suarez at Diana ang maririnig.
Marami ang nagsasabing wala siyang patawad.
Marami rin ang nagsasabing wala siyang puso.
Ngunit para kay Mikhaela ay hindi iyon kalupitan.
Isa lamang iyong paalala.
Kapag may bumangga sa kaniya ay kailangan nitong harapin ang kapalit.
Ngunit may isang tao na hindi kailanman kailangang matakot sa kaniya.
Isang taong kahit kailan ay hindi niya kayang saktan.
Nang iangat niya ang kaniyang paningin ay agad siyang napangiti.
"Sebastian!"
Masigla niyang tawag.
Nakatayo ang binata sa dulo ng hallway.
Gaya ng dati ay walang anumang emosyon ang makikita sa gwapo nitong mukha.
Tahimik lamang itong nakatingin sa kaniya.
"Let's go."
Maikli nitong sabi.
Ngumiti si Mikhaela na para bang biglang naglaho ang malamig niyang aura.
"Okay, baby."
Ngunit gaya ng inaasahan niya ay wala pa ring naging reaksiyon si Sebastian.
Tahimik lamang itong tumalikod at nagpatuloy sa paglalakad.
Napailing na lamang si Mikhaela habang nakasunod dito.
Sa kabila ng pagiging malamig at mailap ng binata ay lalo lamang siyang nahuhulog dito araw araw.
At para sa isang babaeng kinatatakutan ng buong Europe, tanging si Sebastian lamang ang taong hindi kailanman yumuko sa kaniyang harapan.
****
LMCD22
- Writer
