Miko De La Cerna Hidden Wife

Chapter-2

Dalawang araw na ang nakalilipas mula nang mag-email siya kay Miko, pero wala pa ring sagot ang asawa.

Hindi na niya alam kung ano ang gagawin.

Patuloy pa rin ang pamimilit ng Daddy niya na umuwi na siya.

Pero may kasunduan sila ni Miko. Hindi siya babalik ng San Juan hangga't hindi sinasabi nito.

Dahil parte ng kasunduan nila, si Miko ang gagastos sa pagtira niya sa New York.

Malamig ang aircon sa apartment niya, pero pinagpapawisan pa rin ang mga palad niya habang hawak ang telepono.

“Hindi ako puwedeng basta na lang umuwi nang walang alam si Miko,” bulong niya.

Paos na ang boses niya. Dalawang gabi na siyang hindi maayos ang tulog.

Pero sobrang pressure na rin niya sa Daddy niya.

Ayaw niyang nagkakagulo ang pamilya dahil sa kanya. Lalo na’t may edad na ang mga magulang niya. Dapat nag-e-enjoy na lang sila sa buhay, hindi na stress.

Sa kanilang tatlo, siya pa yata ang pinaka-pasaway. Siya pa yata ang tanging problema.

Pangalawa siya sa magkakapatid.

Ang Kuya Ariel niya, 25 years old na. Graduate ng business course sa kilalang university sa Pilipinas.

Ang bunso nila na si Kate, high school pa lang at nasa kilalang university sa bayan.

Negosyante ang Daddy niya. Kaya nito nakilala ang Papa ni Miko. Negosyante rin iyon.

“Please, anak. Umuwi ka na para sa ikatatahimik ng Daddy mo,” pakiusap ng Mommy niya sa kanya isang gabi.

“Hindi na siya nakakatulog. Lagi ka niyang iniisip.”

Kumirot ang dibdib niya.

Ang amoy ng mamahaling vanilla candle sa coffee table na dati nakaka-relax sa kanya, ngayon masangsang na at nakakahilo.

“Sige po, Mommy. Uuwi na po ako ng San Juan. Kukuha na po ako ng ticket bukas,” malungkot niyang sagot.

Nanginginig ang mga daliri niya sa screen ng telepono.

“Salamat, anak. Maraming salamat,” tugon ng ina. Ginhawa ang boses nito.

Lalo siyang nakonsensya.

Buong buhay niya, hindi pa siya sumuway sa mga magulang.

Ang gusto ng mga ito ang laging nasusunod.

Pero siya pa rin ang “less favorite” kasi para sa kanila, problema lang ang dala niya.

Matapos ang usapan nila, tinawagan niya ang secretary ng asawa.

Malamig ang leather ng couch sa hita niya kahit naka-pajama siya.

“Ms. Tan, nakausap niyo na po ba si Vice tungkol sa akin?”

Pilit niyang pinatatag ang boses.

“Pasensya na, Mrs. de la Cerna. Nag-note na po ako sa kanya pero wala pa pong response,” sagot ng secretary.

Malamig. Parang robot. Walang emosyon.

“Umalis po kasi kanina si Vice Mayor para sa business trip sa labas ng bansa. Kaya po siguro wala pang sagot.”

Kibit-balikat na lang siyang tinapos ang tawag.

Wala rin palang madaling paraan para makausap ang asawa niya.

Bahala na si Miko kung magalit ito sa biglaan niyang pag-uwi.

Bago siya matulog, nag-email ulit siya kay Miko.

Masakit sa mata ang liwanag ng laptop. Tatlong oras siyang nakatitig dito, binubura at sinusulat ulit ang message.

Tinanong niya kung saan siya tutuloy.

Alam niyang may sariling mamahaling bahay na ang asawa. Pero baka hindi siya nito patuluyin doon.

Tinago nga siya nito. Ayaw nito na may makaalam tungkol sa kanila.

Pwede naman siya sa bahay ng mga magulang niya.

Pero baka magtaka ang Mommy at Daddy niya. Ang gusto ng mga ito, maayos na ang pagsasama nila ni Miko.

Kaya siya pinauuwi para ayusin ang kasal nila.

Pero wala namang pakialam sa kanya si Miko. Wala itong interes sa kanya.

Ganoon pa man, uuwi na siya. Para tumigil na ang mga magulang niya.

Bahala na siya kung paano haharapin si Miko.

Kinabukasan, pagtapos ng klase, bumili agad siya ng ticket pa-Pilipinas.

Maingay sa travel agency. Ang amoy ng kape at perfume ng mga tao lalong nagpasikip ng dibdib niya.

Balikan ang binili niya. Nasa school pa kasi siya at sanay na siya sa buhay niya sa New York.

Nais lang niyang mapagbigyan ang mga magulang.

Tiyak naman na wala ring mangyayari sa pagsasama nila ni Miko. Hindi naman nila mahal ang isa’t isa.

Minsan na siyang nakibalita tungkol sa asawa. Sikat na Vice Mayor si Miko sa San Juan.

Sikat dahil de la Cerna ito. Ang pinsan nitong si Mayor Mark de la Cerna ang nakaupo ngayon.

Aware siya na kahit kasal sila, iba-ibang babae pa rin ang na li-link kay Miko.

Hindi siya sure kung alam ng pamilya niya. Sana hindi. Malulungkot sila para sa kanya.

Pero para sa kanya, okay lang. Hindi pa naman siya nag-i-invest ng feelings kay Miko.

Dalawang araw lang nila itong pinagsamahan — bago ang kasal at sa mismong kasal.

Pagkatapos noon, pinaalis na siya nito sa San Juan.

Hindi nga niya maalala kung nagkatinginan ba sila ni Miko. Kung tiningnan ba siya nito sa mata.

Ang naaalala niya lang, ang lamig ng simbahan. Ang bigat ng mamahaling wedding gown. At ang amoy ng sampaguita na nakakahilo.

Sa social media lang niya nakikita ang asawa. Hindi sa account nito, kundi sa mga balita at tsismis page.

Kaya alam niyang mahilig ito sa artista, modelo, at may ilang beauty queen pang na-link dito sa loob ng dalawang taon nilang kasal.

Dalawang araw mula ngayon ang flight niya pa-San Juan. Iyon na ang pinakamalapit na date.

Pag-uwi niya sa apartment, chineck niya ulit ang email.

Tanging ugong lang ng heater ang bumabasag sa katahimikan ng kwarto.

Pero wala pa ring reply si Miko.

“Ano pa nga ba ang aasahan ko sa asawa ko,” bulong niya habang umiling.

Pumait ang laway niya.

May pasok pa siya kinabukasan kaya nag-ayos na siya ng gamit para mabawasan ang gagawin bago bumiyahe.

Amoy luxury fabric conditioner ang mga damit na tinutupi niya. Bigla siyang naalala na lahat ng ito, bayad ni Miko.

Konting damit lang ang dadalhin niya. Hindi naman siya magtatagal sa San Juan.

Sapat na makasama niya ang pamilya.

Bago matulog, nag-check ulit siya ng email. Umaasa.

Pero wala pa rin.

Nangangasim na naman ang sikmura niya.

Tinitigan niya ang kisame hanggang mag-alas tres ng madaling araw.

Mabilis na lumipas ang mga araw. At ngayon na ang flight niya pa-Pilipinas.

Wala pa ring tugon si Miko.

Nang tawagan niya ang secretary bago umalis, sabi lang nito nasa business trip pa rin ang asawa.

Hindi man lang sinabi kung saang bansa.

Mabigat ang dibdib niya habang hinihila ang mamahaling maleta sa airport.

Pakiramdam niya, wala siyang kuwenta sa asawa niya.

Hindi lang si Miko ang napilitan sa kasal nila. Pati siya. Pero never niyang binalewala ito.

Hindi niya alam ang mararamdaman nang makalapag ang eroplano.

Malamig ang aircon sa loob ng airport, pero pinagpapawisan ang batok niya.

Kumakabog ang dibdib niya.

Takot. Dahil hindi niya alam kung ano ang kakaharapin niya.

Matapos ang kasal nila, ngayon lang ulit siya babalik ng San Juan.

“Dapat ba masaya ako?” tanong niya sa sarili habang naglalakad sa malawak na airport.

Makintab at malamig ang sahig sa ilalim ng sneakers niya.

Maingay. Ang tunog ng trolley. Ang iyak ng bata. Ang tawa ng mga pamilyang nagkikita. Ang anunsyo sa speaker — lahat tumatagos sa ulo niya.

Maraming naglalakad mag-isa tulad niya. Maraming masaya dahil may kasama.

Hindi na siya nagpasundo sa mga magulang. Gusto niyang mag-isa.

Malapit lang naman ang San Juan sa airport. Kaya na ng taxi.

Magpapasundo sana siya kay Miko o sa mga tauhan nito. Pero walang sagot.

Bente anyos na siya. Kaya na niyang bumiyahe mag-isa.

Paglabas niya ng airport, sinalubong siya ng maalinsangang hangin.

Biglang bumalik lahat ng alaala niya sa dalawang taon sa New York.

Naghanap siya ng taxi nang bigla siyang matigilan.

May lalaking pamilyar sa kanya na palabas din ng airport.

Naka-shades na itim. Puting t-shirt, asul na jacket, asul na pants, at sneakers.

May hawak na katamtamang laki na luxury bag.

Pamilyar ang tindig.

“Miko....”

Palingon-lingon ito sa paligid, parang may hinahanap.

Huminto ito malapit sa pintuan at sumilip sa loob.

Maya-maya, may lumabas na magandang babae at agad na lumapit dito.

Nanuyo ang lalamunan niya.

Malaking jacket ang suot ng babae. Mukhang kay Miko pa.

Maikling puting palda. Makikinis at mahahabang hita. Puting sneakers.

Kulot at makintab ang buhok nito, sumasayaw sa hangin.

May mamahalin ding bag.

Napalunok siya nang maghawak-kamay ang dalawa.

Samantalang siya, nakasunod lang ng tingin sa gilid.

Ni hindi man lang siya napansin ng asawa niya.

Biglang sumikip ang dibdib niya.

Sinundan niya ng tingin ang dalawa na lumapit sa itim na mamahaling sasakyan.

May lalaking naka-uniporme na sumalubong para kunin ang bag nila at pagbuksan sila ng pinto.

Unang pinasakay ni Miko ang babae.

Saka ito sumunod. Walang lingon.

Ni hindi man lang luminga sa paligid.

Ni hindi man lang siya nakita.

Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman.

Para siyang na-estatwa. Ang mga paa niya, parang nakabaon sa semento.

Umandar na ang sasakyan pero hindi pa rin siya makakurap.

Ang usok ng tambutso, humaplos sa mukha niya.

Napahawak siya sa dibdib. Para siyang tinutusok ng libo-libong karayom.

Nanikip ang paghinga niya.

Ang paligid, biglang umikot.

Ang ingay ng airport, naglaho. Ang naririnig na lang niya ay ang kabog ng puso niya.

Nanlamig ang mga daliri niya sa paa kahit tirik ang araw.

Hindi ito ang inaasahan niyang sasalubong sa kanya makalipas ang dalawang taon.

“Bakit parang nasaktan ako?” basag na bulong niya sa sarili.

“Hindi ko siya mahal. Hindi niya ako mahal. Pero bakit pakiramdam ko, ako yung kabit? Ako yung nakikihalo sa buhay ng may buhay na?”

Tumulo ang isang butil ng luha sa pisngi niya.

Mainit.

Hindi niya pinunasan.