Alexandrea POV.
Tahimik akong nakaupo sa loob ng opisina habang paulit-ulit na tumitingin sa wall clock.
Alas-nuwebe pa lang ng umaga ngunit halos ilang beses ko nang naayos ang mga dokumentong nasa ibabaw ng mesa ko.
Hindi dahil magulo iyon. Kundi dahil magulo ang isip ko.
Napabuntong-hininga ako at saka isinandal ang likod sa swivel chair. Mula kagabi… hindi pa rin mawala sa isip ko ang mga sinabi ni Sebastian.
Lalo na ang paraan ng pagtitig niya sa akin. Parang hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang init ng palad niya sa pisngi ko.
At mas lalong hindi ko makalimutan ang mga salitang binitiwan niya bago siya umalis.
“Sana ako ang piliin mo.”
Agad kong pinilig ang ulo ko.
“Ano ba kasi itong iniisip mo, Alexandrea…” bulong ko sa sarili.
Hindi dapat ako nagpapadala sa mga sinasab
