Rica’s POV
“PERO may isang kondisyon lang ako, Rica.”
Literal na tumigil ang paghinga ko.
“Lumapit ka,” bulong niya.
Hindi iyon utos. Hindi rin pakiusap. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko rin kayang hindi sumunod sa kaniya…
Dahan-dahan akong tumayo. Isang hakbang. Dalawa. Hanggang nasa tapat na ako ng upuan ni Angkol Carlos. Isang braso lang ang layo niya sa’kin.
“Ang kondisyon ko,” bulong niya, nakatitig sa mga mata ko. “Hindi kita gagalawin. Hindi kita pakikialaman. Pero hindi rin kita pipigilan kung balang araw… ikaw mismo ang lumapit sa’kin.”
Nanigas ako. Alam ko. Naiintindihan ko ang tinutukoy ni Angkol.
Hindi ako sumagot. Kasi kung sumagot ako ngayon, baka marinig niya ang pagn***sa sa boses ko.
At doon ako natakot. Kasi baka totoo. Baka dumating talaga ‘yong araw na ak
